ก็ได้พบนางแน่
…
ไป๋จื่อเอนกายตากแดดอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาที่งดงามปิดสนิท วงกลมสีดำปรากฏอยู่ใต้เปลือกตา ในมือของนางถือพัดขนาดเล็กที่ใช้สำหรับพัดไฟในเตา มันใกล้จะหลุดมือนางอยู่รอมร่อ ชิงเห หลียนจึงก้าวเข้ามารับมันไว้
ชิงเหลียนไม่อยากรบกวนไป๋จื่อ แต่ก็กลัวว่านางจะจับไข้เพราะนอนหลับไปเช่นนี้ จึงถอดเสื้อคลุมของตนเองคลุมตัวนางไว้ ส่วนตัวนางเองไปนั่งพัดไฟรับความอบอุ่นอยู่ข้างๆ เตาขนาดเล็ก
หลังจากครึ่งชั่วยามผ่านไป บนต้นไม้ในลานพลันมีเสียงนกร้องดังมา ปลุกให้ไป๋จื่อตื่นจากนิทรา
นางสะบัดศีรษะ ก่อนจะหยัดกายขึ้นจากเก้าอี้เอน คราวนี้ถึงรู้ตัวว่าตนเองห่มเสื้อผ้าของชิงเหลียน ส่วนชิงเหลียนนั่งยองพัดไฟอยู่ข้างๆ
“ดูข้าสิ หลับไปได้อย่างไรก็ไม่รู้” ข้าลุกขึ้น นำเสื้อพาดกลับไปที่ร่างของชิงเหลียน
ชิงเหลียนยิ้มว่า “เจ้าคงจะเหนื่อยมาก ตั้งแต่คืนวันส่งท้ายปีเก่าจนมาอยู่ที่ตำหนักสือฝู เจ้าไม่ค่อยจะได้นอนเต็มอิ่มเท่าไรนัก ขอบตาของเจ้าดำไปหมดแล้ว หากจิ้นอ๋องเห็นเข้า คงจ จะต่อว่าพวกข้าไม่ดูแลเจ้าให้ดีแล้ว
