ที่หนีไปแล้ว เขาไม่สนใจไต่สวนไป๋เจินจู เพียงรีบร้อนให้คนประคองเขาออกจากจวนโหว เร่งไปยังคฤหาสน์ตงฟางโดยพล ลัน
นายทวารขวางเขาไว้
ข้ารับใช้ที่ประคองเผยชิงหานอยู่เพิ่งเคยมาที่คฤหาสน์ตงฟางเป็นครั้งแรก รู้สึกไม่คุ้นชินเป็นอย่างมาก คิดเพียงว่านายท่านของตนเป็นผู้ดีมีสกุล จึงเลิกคิ้วขึ้นสูง ตะคอกใส่นายทวาร ว่า “เจ้าตาบอดหรือไร นี่คือท่านโหว บุตรเขยของสกุลตงฟางพวกเจ้า เจ้ากล้าขวางหรือนี่”
ฉับพลันนั้นนายทวารก็กวาดสายตามองเผยชิงหาน แล้วมองไปยังข้ารับใช้ที่ส่งเสียงดังผู้นั้น แค่นหัวเราะว่า “ก็ว่าเสียงสุนัขเห่าจากที่ใด ที่แท้ก็วิ่งมาจากจวนชางหยวนโหวนี้เอง ง ช่างหนวกหูยิ่งนัก”
ข้ารับใช้ผู้นั้นเคืองไม่น้อย เขาเป็นข้ารับใช้ของจวนชางหยวนโหว บัดนี้กำลังประคองชางหยวนโหวอยู่ จะตีสุนัขต้องดูเจ้าของ แค่สุนัขเฝ้าประตูต่ำต้อย กลับกล้าวางท่าต่อหน้าท่านโ โหวของเขา ช่างขวัญกล้าเทียมฟ