้าเสียเหลือเกิน
เผยชิงหานมองตาขวางใส่เขา เอ่ยด้วยความโมโหทันควัน “หุบปาก ที่นี่ใช่ที่ที่เจ้าจะแหกปากได้หรือไร ไม่มีมารยาท!”
ไม่รู้ว่าเผยชิงหานต่อว่าใคร ทว่าผู้เฝ้าประตูทำหูทวนลม กลอกตามองไปทางอื่น
เผยชิงหานกล่าวกับเขาว่า “น้องชาย รบกวนเจ้าเข้าไปรายงานที ข้าอยากพบนายใหญ่และคุณหนูของพวกเจ้า”
ทว่าผู้เฝ้าประตูกลับส่ายหน้า “ขออภัยด้วยจริงๆ นายใหญ่บอกไว้ว่าวันนี้ไม่รับแขก ท่านโหวเชิญกลับไปเถอะขอรับ!”
มีหรือเผยชิงหานจะยอมกลับ เขาร้อนใจดั่งไฟสุมทรวง อยากพบเพียงเด็กสาวคนนั้นอีกครั้ง และอยากถามตงฟางหว่านเอ๋อร์ว่านางใช่บุตรีของเขาหรือไม่!
“น้องชาย ข้ามีเรื่องด่วนต้องพบนายใหญ่และคุณหนูของเจ้าจริงๆ ข้าจะรออยู่ตรงนี้ เจ้าเข้าไปรายงานเถอะ บอกว่าหากวันนี้ไม่ได้พบพวกเขา ข้าก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น!
นานทวารกวาดสายตามองเขาอีกครั้ง ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “เช่นนั้นก็ตามใจท่าน!” เขาเอ่ยจบก็กลับเข้าไปในประตู ปิดประตูสีแดงใส่หน้าเขาดังปัง
ขณะนี้ตงฟางมู่กำลังรำมวยอยู่ในลานบ้าน นายทวารเห็นดังนั้นก็ไม่กล้ารบกวน ได้แต่ชะเง้อคอมองอยู่ข้างนอก
ตงฟางมู่รำมวยอีกสองสามกระบวนท่า ในที่สุดเขาก็เก็บหมัด ข้ารับใช้ที่คอยปรนนิบัติจึงรีบ
