อนนี้นางกำลังทำเสื้อผ้าอยู่กับจ้าวหลาน มาดหมายว่าจะทำเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิให้ไป๋จื่อสักตัวหนึ่ง ง
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ได้ยินสาวใช้รายงานแล้ว นางไม่แม้กระทั่งจะเงยหน้าขึ้น มีเพียงมุมปากที่ยกรอยยิ้มจางๆ ดวงตาของนางเฉยชาผิดจากปกติ “ให้เขารอต่อไปเถอะ เกี่ยวอะไรกับข้ากัน”
จ้าวหลานหยุดปักผ้าในมือ แล้วเงยหน้ามองตงฟางหว่านเอ๋อร์ กล่าวด้วยความแปลกใจว่า “อย่างไรก็เป็นสามีภรรยากัน จะไม่พบเขาจริงๆ หรือ”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์หยุดงานในมือเช่นกัน ทว่าก็ยังคงไม่เงยหน้า เอาแต่จ้องมองดอกเหมยที่อยู่บนผ้าแพรสีอ่อน เอ่ยเสียงเรียบ “ระหว่างข้ากับเขาไม่มีความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยากันแล้ว เขาเกลียดข้า ข้าชังเขา สิบกว่าปีมานี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลง หากวันนี้จะพูดเรื่องความรักของสามีภรรยาระหว่างข้ากับเขาอีก มันไม่น่าขันไปหน่อยหรือ”
จ้าวหลานพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก ไป๋จื่อเคยบอกกับนางไว้ว่าแต่ละคนนิสัยไม่เหมือนกัน บางคนชอบใช้ความโกรธตอบแทนความดี บางคนชอบใช้ความดีตอบแทนความโกรธ และมีบางคนนิสัยเย็นชา ไ
