ไม่สนใจเรื่องราวภายนอก นางไม่รู้ว่าตงฟางหว่านเอ๋อร์เป็นคนประเภทใด แต่ในเมื่อทำเช่นนี้แล้วก็ต้องมีเหตุผลแน่ ไม่มีเหตุผลที่ไม่ดีอะไร เคารพทางเลือกของอีกฝ่ายจึงดีที่สุด
ทั้งสองคนทำงานเย็บปักกันต่อไป ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น พวกนางสนทนากัน พร้อมกับจิบชาหอมๆ ไปด้วย
…
เผยชิงหานให้ข้ารับใช้ประคองร่าง ขณะเดียวกันก็โซเซยืนอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ มองคนแวะเวียนมาอวยพรปีใหม่ไม่หยุดหย่อน เข้าๆ ออกๆ คึกคักทีเดียว ส่วนเขาเหมือนกับหินแกะสลักที่ถูกล ลืม
“นายท่าน ดูท่าท่านตงฟางและฮูหยินคงจะไม่พบท่านแล้ว ตอนนี้ท่านร่างกายไม่แข็งแรง ไม่สู้กลับไปก่อนดีกว่าหรือขอรับ!” ข้ารับใช้เห็นสีหน้าของเขาย่ำแย่ขึ้นเรื่อยๆ จึงรีบไถ่ถาม
แต่เผยชิงหานกลับสายหน้า “ไม่ ข้าจะรออยู่ที่นี่ หว่านเอ๋อร์นางไม่มีทางใจร้ายขนาดนี้ นางจะต้องพบข้าแน่นอน”
หว่านเอ๋อร์!! หว่านเอ๋อร์!!
เขาไม่ได้เรียกชื่อนี้มานานเท่าไรแล้วนะ
ไม่มีใครรู้ว่าสิบกว่าปีมานี้เขาชังน้ำหน้าตงฟางหว่านเอ๋อร์เพียงใด เช่นเดียวกัน ไม่มีใครรู้ว่าในหัวใจของเขารักนางเพียงใด!
ตอนที่เขาพาซ่งเหอ
