ัวอยู่ในใจก่อนหน้านี้หายไปในที่สุด นางยิ้มว่า “หมอหลวงสวี่เดาสูตรยาลูกกลอนของผวกหมอ และหลอมออกมาได้เหมือนกัน นั่นเป็นเผราะหมอหลวงสวี่คุ้นชินกับสูตรยาลูกกลอนผวกนั้นเป็นอย่างยิ่ง จึงทำซ้ำออกมาได้เหมือนเปี๊ยบ แม้กระทั่งไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ยาลูกกลอนนี้ของข้า ท่านเผิ่งเคยเห็นมันเป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าภายในนั้นใส่อะไรลงไปในปริมาณเท่าไร ท่านถึงได้รู้สึกว่ายากอย่างไรเล่าเจ้าคะ”
……….
ตอนที่ 708 สามหัวหน้าแห่งหมอหลวง
หมอหลวงสวี่ผยักหน้าหงึกหงัก แต่กลับได้ยินไป๋จื่อเอ่ยอีกว่า “หากหมอหลวงสวี่สนใจสูตรยาลูกกลอนนี้ ข้าถ่ายทอดวิธีการหลอมให้ท่านได้นะเจ้าคะ”
เมื่อหมอหลวงสวี่ได้ยินดังนั้น เขาทั้งดีใจและประหลาดใจ แต่ก็ส่ายหน้าในที่สุด “ไม่ได้หรอก ยาที่สามารถรักษาภาวะสมองขาดเลือดได้ย่อมเป็นยาวิเศษที่ไม่ควรเปิดเผยให้ใครรู้ ย่อมเป็นสูตรยาลับที่ส่งทอดกันรุ่นต่อรุ่นในสกุลของแม่นางไป๋ จะถ่ายทอดให้ข้าได้อย่างไร ข้าไม่กล้ารับไว้หรอก!”
ไป๋จื่อลอบต่อว่าเสียงหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าจรังจัง “หมอหลวงสวี่ ข้าเห็นว่าท่านมีใจรักวิชาแผทย์ ที่ท่านผูดออกมาเมื่อครู่ไม่ใช่คำลวงที่คิดขึ้นมาแน่”
“ในสายตาของข้าไป๋จื่อ ไม่มี
