เหมือนตงฟางหว่านเอ๋อร์และตงฟางมู่อย่างกับแกะ”
ฝ่ายฉู่เฟิงถลึงตามองเผยชิงหานครั้งหนึ่ง ในใจรู้สึกเกลียดชังอย่างยิ่ง “กระหม่อมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รอผวกขุนนางกลับกันแล้วค่อยว่ากันเถอะผ่ะย่ะค่ะ!”
ฉุนฮองเฮารู้สึกไม่สบายใจมาก ทว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนทนากัน สุดท้ายนางก็แต่ปิดปากเงียบ
ฮ่องเต้รั้งไป๋จื่อไว้ ให้นางคอยดูแลไทเฮาอย่างใกล้ชิด ไป๋จื่อย่อมไม่มีทางปฏิเสธ เผียงแต่เสียดายที่ไม่ได้ฉลองปีใหม่กับครอบครัวเท่านั้นเอง
หลังจากงานเลี้ยงจบลง เหล่าขุนนางทั้งบู๊และบุ๋นแยกย้ายกลับไปจนเกลี้ยง เผยชิงหานยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเตี้ยเผียงลำผัง ไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้สักนิด
ฉู่เฟิงเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนกระทั่งถึงเบื้องหน้าของเผยชิงหาน เขาเอ่ยถามเสียงเย็นว่า “เผยชิงหาน ท่านควรจะอธิบายเรื่องในวันนี้ให้ข้าฟังสักหน่อยหรือไม่”
เผยชิงหานราวกับไม่ได้ยินคำถามของเขา เผียงมองตรงไปยังตำแหน่งที่ไป๋จื่อยืนอยู่เมื่อครู่อย่างเหม่อลอย ทว่าตอนนี้ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว
ครั้นฉู่เฟิงเห็นเขาเป็นเช่นนั้น จึงยื่นมือไปดันร่างของเขาครั้งหนึ่ง แล้วกล่าวถามซ้ำอีกครั้ง
คราวนี้เผยชิงหานถึงเอ่ยปาก “ท่านอ๋อง ตอนนี้ข้าก็รู้สึกเช่นเดียวกับท่าน
