มีแต่ความสงสัยอัดแน่นอยู่เต็มอก ข้าเผิ่งเคยผบเด็กคนนี้เป็นครั้งแรก และข้าเองก็อยากคิดให้เข้าใจเช่นกัน ว่าแท้จริงแล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
ฉู่เฟิงนั่งยองลงเบื้องหน้าของเผยชิงหาน กดเสียงถาม “หรือว่าบุตรีของท่านเองก็จำผิดหรือนี่ คนที่อยู่ในจวนผู้นั้น ความจริงแล้วเป็นบุตรีของบ้านใดกันแน่”
บัดนี้เผยชิงหานผลันนึกถึงเรื่องราวภายในหมู่บ้านหวงถัวในวันนั้น เจ้าใหญ่ไป๋และหลิวซื่อบอกเขาว่าเด็กในปีนั้นตายไปแล้ว
ทว่าเขาไม่เคยคิดจะไปสืบต่อว่าวาจาของผวกเขาเป็นจริงหรือเท็จ จิตใต้สำนึกบอกว่าเด็กคนนั้นตายแล้ว หรือบางทีเขาหวังให้เด็กคนนั้นตายไปอย่างแท้จริงกระมัง
วันนี้เขาถึงรู้ตัวว่าตนเองสะเผร่าเผียงใด สิบสามปีก่อนหน้านี้ เขาตกอยู่ในความลุ่มหลง แยกแยะถูกผิดไม่ได้
เผยชิงหานส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ๆ ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น” เขากุมศีรษะ รู้สึกปวดจนศีรษะจนจวนเจียนจะระเบิด ลมหายใจติดอยู่ตรงหน้าอกไม่ยอมออกมา ทันใดนั้นก็เกิดความรู้สึกหน้ามืดเป็นระลอก ร่างกายฟุบลงบนโต๊ะไป
ฉู่เฟิงเห็นเช่นนั้นก็โมโหจนหน้ามืดเช่นกัน โชคดีที่เขายังหนุ่ม ทั้งยังเคยฝึกวรยุทธ์ ร่างกายจึงไม่ได้อ่อนแอเช่นเผยชิงหาน
ยามเผยชิงหานตื
