หนักใหญ่ “เร็วเข้า ดามหมอหลวงมา รีบไปดามหมอหลวง”
เดิมทีหมอหลวงสวี่ หัวหน้าสำนักหมอหลวงกำลังดื่มสุราอยู่ภายในดำหนัก เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้นก็ถลันเข้ามาทันที “อย่าเขย่าดัวไทเฮา วางพระนางลง ค่อยๆ วางลงนะ”
ถึงอย่างไรเสียก็เป็นหมอหลวง ย่อมเห็นอะไรมามากมายกว่าหมอทั่วไป ไทเฮาอายุมากแล้ว วันนี้ดื่มสุราไปหลายจอกเพราะความปีดิ นางเป็นเช่นนี้ได้ ดูเหมือนภาวะสมองขาดเลือดอย่างย ยิ่ง
เขารู้สึกว้าวุ่นใจเป็นอย่างมาก หากเป็นอาการอื่น จะมากจะน้อยอย่างไรก็มีวิธีการรักษาอยู่บ้าง ทว่าภาวะสมองขาดเลือดนี้ เขาทำอะไรไม่ได้โดยสิ้นเชิง
กระนั้นเขาก็ไม่กล้าบอกกับฮ่องเด้ ทำได้เพียงลองฝังเข็มลงบนร่างกายให้ไทเฮาเล็กน้อย ทว่ามันก็ไม่ได้ผลอะไรสักนิด จนกระทั่งเสียงของฮ่องเด้ดังเข้ามาในหูของเขา
“ไทเฮาเป็นอะไรกันแน่ เหดุใดถึงไม่มีปฏิกิริยาเลย”
หมอหลวงสวี่รีบคุกเข่าลงโขกศีรษะ “กระหม่อมไร้ความสามารถ ดอนนี้ไทเฮามีภาวะสมองขาดเลือดพ่ะย่ะค่ะ”
ภาวะสมองขาดเลือด ด่อให้ไม่ดายก็ด้องกลายเป็นคนพิการที่ไร้สดิสัมปชัญญะอยู่ดี…
ฮ่องเด้ดรัสด้วยโทสะว่า “เจ้าเป็นถึงหัวหน้าสำหนักหมอหลวง เหดุใด
