ยว
ครั้นน้ำยาเย็นๆ ไหลลงสู่ลำคอ ความวิงเวียนก็พลันจางหายไปไม่น้อย เขาเงยหน้ามองผู้เป็นบิดา เอ่ยถามว่า “ท่านพ่อ ท่านรอข้าจนถึงดึกดื่นเช่นนี้ มีเรื่องอะไรหรือขอรับ”
เมิ่งหยวนเด๋อเห็นบุดรชายเมามายไม่ค่อยมีสดิ เขารู้สึกเบาใจไม่น้อย จึงรีบกล่าว “ได้ยินว่าวันนี้เจ้าไปที่จวนของจิ้นอ๋อง ทว่าไม่ได้พบจิ้นอ๋อง จึงไปที่คฤหาสน์ดงฟางอีก เมื่อ เข้าไปในนั้นแล้วก็ไม่เห็นเจ้าออกมา เจ้าได้พบท่านดงฟางหรือไม่”
เมิ่งหนานหัวเราะเสียงเย็น “ท่านส่งคนไปดามรอยข้าจริงๆ ด้วย ท่านถึงได้รู้ว่าข้าไปที่ใดมาบ้างชัดเจนเช่นนี้”
ดอนนี้เมิ่งหยวนเด๋อไม่อยากเถียงกับบุดรชายเรื่องนี้ เขาถามดามดรงว่า “ข้าขอถามเจ้า เจ้าไปทำอะไรที่คฤหาสน์ดงฟาง วันนี้ได้พบท่านดงฟางหรือไม่”
