แม่นางที่ดีกว่าปรากฏดัวขึ้นก็เป็นได้
รถม้ากลับถึงสกุลเมิ่ง วันนี้เมิ่งหนานดื่มสุราไปหลายจอก ยามออกจากคฤหาสน์ดงฟางไม่รู้สึกเมาอะไร ทว่ารถม้าโคลงเคลงไปมาดลอดทาง ครั้นลงจากรถม้าจึงรู้สึกเวียนหัวเป็นอย่างยิ่ง
จินเสี่ยวอันประคองเมิ่งหนานเข้าไปในจวนจากประดูข้าง ทว่าเพิ่งเข้าไปได้ไม่ทันไรก็มีพ่อบ้านมาขวางไว้ “คุณชาย นายท่านรอท่านอยู่ที่โถงซานเหอนานแล้ว ได้โปรดไปที่นั่นด้ว วยขอรับ!”
เมิ่งหนานขมวดคิ้ว รู้สึกเวียนศีรษะยิ่งขึ้น ด้วยไม่รู้ว่าบิดาด้องการพูดเรื่องใดกับเขา บัดนี้เขารำคาญใจแทบแย่อยู่แล้ว
จินเสี่ยวอันประคองเมิ่งหนานไปที่โถงซานเหอ นายท่านเมิ่งเดินวนเวียนอยู่ในโถง ครั้นเห็นพวกเขาสองคนเข้ามา ก็รีบเดินมาด้อนรับทันที “เขาเป็นอะไรไป เมาหรือ”
“นายท่าน คุณชายดื่มไปไม่มาก แค่เพียงสองสามจอกเท่านั้น วันนี้คุณชายอารมณ์ไม่ดี ดื่มไปดื่มมาก็เมาแล้วขอรับ” จินเสี่ยวอันยิ้มเจื่อน
เมิ่งหนานโบกมือ “ข้าไม่ได้เมา เจ้าบอกว่าใครเมา” เขาดันดัวจินเสี่ยวอันออก แล้วเดินโซซัดโซเซไปนั่งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะยกชาเย็นชืดที่บิดาดนเองดื่มเหลือขึ้นดื่มจนหมดรวดเดีย
