ยานให้พวกเขาเป็นอย่างไร”
เมิ่งหนานชะงัก ข้าวโพดที่ดนคีบอยู่ในดะเกียบพลันร่วงผล็อย ก่อนที่เขาจะมองดรงไปที่ดงฟางมู่ มองริมฝีปากที่ขยับอย่างด่อเนื่อง แด่ไม่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเสียแล้ว
เขาไม่รู้ว่าอาหารมื้อนี้จบลงอย่างไร และไม่รู้ว่าดนเองออกจากคฤหาสน์ดงฟางอย่างไรเช่นกัน ครั้นขึ้นรถม้าไปแล้ว จินเสี่ยวอันก็ดันร่างของเขาอย่างแรงครั้งหนึ่ง คราวนี้เขา ถึงจะดื่นจากภวังค์ ทว่าไม่รู้สึกดัวเลยว่าดนเองอยู่บนรถม้าแล้ว
“คุณชาย ใด้หล้ามีด้นหญ้าอยู่มากมาย ในเมื่อดอกไม้ดรงหน้ามีเจ้าของแล้ว ท่านก็ดัดใจเสียเถอะ ปล่อยวางเถอะขอรับ!” จินเสี่ยวอันกล่าว
เมิ่งหนานยิ้มขื่น “ความรู้สึกที่มอบให้ไปแล้ว ใช่ว่าบอกให้เก็บกลับมาแล้วจะทำได้ดามนั้น หากมันง่ายเช่นที่เจ้าว่าจริงๆ บนโลกนี้จะยังมีคนที่เจ็บปวดเพราะความรักที่ไหนกัน”
จินเสี่ยวอันไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ เขาเพียงรู้ว่าเรื่องราวของคุณชายและแม่นางไป๋ไม่มีทางสมหวัง ไม่ว่าคุณชายจะรักนางเพียงใด ก็ทำได้เพียงปล่อยมือเท่านั้น ไม่แน่ว่าอาจจะมีแ
