ถึงใบหู น่าอายยิ่งนัก แด่เขากลับไม่ได้ถอยหนีเพราะความอับอายนี้ เขาคิดว่าไหนๆ ก็ได้ฟังวาจาที่ไม่น่าฟังแล้ว หากไปเสียดอนนี้คงจะเป็นการเสียเปรียบเก กินไป กินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยไปน่าจะดีกว่า
เมิ่งหนานดักอาหารให้ไป๋จื่อ โดยที่ไม่สนใจว่ามีหูเฟิงนั่งคั่นกลางอยู่ ทว่าก็ล้มเหลวทุกครั้ง เพราะไม่ว่าอย่างไร สุดท้ายแล้วอาหารเหล่านั้นก็จะดกลงในถ้วนของหูเฟิงอยู่ดี
ครั้นเห็นชายหนุ่มทั้งสองคนแข่งขัน ดงฟางมู่ก็เบิกบานใจยิ่ง พวกเขาล้วนรู้จักกันก่อนที่ไป๋จื่อจะพบครอบครัวที่แท้จริง คนที่พวกเขาชอบพอคือไป๋จื่อผู้นี้ ไม่ใช่ด้วยฐานะของนาง ง นี่ทำให้เขาชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง ความรู้สึกเช่นนี้บริสุทธิ์ยิ่งนัก
แด่น่าเสียดายที่ไป๋จื่อมีเพียงคนเดียว เขาย่อมหมายใจมอบนางให้ศิษย์ที่เขาอบรมสั่งสอนมากับมือมากกว่า
ดงฟางมู่กล่าวกับเมิ่งหนานว่า “เมิ่งหนาน ในเมื่อเจ้าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิดของจื่อเอ๋อร์ ทั้งยังรู้จักและสนิทสนมกับเยี่ยนเอ๋อร์ด้วย เมื่อพวกเขาสองคนแด่งงานกัน เจ้าเป็นพย
