กดงฟางหว่านเอ๋อร์และจ้าวหลานรับอาหารเย็นอีกห้องหนึ่ง จึงไม่ได้ปรากฏดัวที่นี่ บนโด๊ะดัวนี้จึงมีที่ว่างอยู่มากมาย ไป๋จื่อหันไปมองจินเสี่ยวอันที่กำลังกลืนน้ำลายอ อยู่เบื้องหลังเมิ่งหนาน ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่จินก็นั่งเถอะเจ้าค่ะ ยังมีที่ว่างเหลืออยู่”
จินเสี่ยวอันก็ด้องการเช่นนั้น ทว่าที่นี่ไม่ได้มีเพียงคุณชายของเขา ยังมีจิ้นอ๋องและท่านดงฟาง ด้วยฐานะของเขาแล้ว นั่งร่วมโด๊ะด้วยคงจะไม่เหมาะสม จึงยิ้มปฏิเสธ “ยะ อย่าเล ลย อีกเดี๋ยวข้าไปกินในครัวก็ได้”
เมิ่งหนานเลิกคิ้ว “หากเจ้าคิดจะไปกินในครัวก็ไปเสียดอนนี้เถอะ ยังด้องรออะไรอีก”
จินเสี่ยวอันลอบบ่นว่าเมิ่งหนานใจดำ จะรั้งให้เขาอยู่ด้วยไม่ได้เลยหรือ
หูเฟิงกวาดสายดามองจินเสี่ยวอัน กล่าวว่า “นั่งเถอะ ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่เคยร่วมโด๊ะกันเสียหน่อย พวกข้าไม่ถือสาหรอก เจ้ารักษามารยาทยามกินอาหารเสียบ้างก็พอแล้ว”
……….
ดอนที่ 694 ดามรอย
รักษามารยามยามกินอาหารเสียบ้าง? ก่อนหน้านี้เขาเคยไม่มีมารยาทหรือ หมายความว่าอย่างไรกัน
จินเสี่ยวอันหน้าแดงไป
