ี ดงฟางมู่จึงเล่าเรื่องที่น่าสนใจบางอย่าง ถึงคลายบรรยากาศเช่นนี้ไปได้
เดิมทีเมิ่งหนานเป็นคนที่สนุกสนานคนหนึ่ง เมื่อเขาผ่อนคลายลงแล้ว ก็หยอกเย้าดงฟางมู่ไม่ขาดปากเลยทีเดียว
เมื่อถึงเวลาเย็นย่ำ สาวใช้ก็มารายงานว่าจิ้นอ๋องและคุณหนูไป๋จัดวางอาหารไว้ที่ห้องอาหารแล้ว พวกเขาถึงได้ลุกขึ้นไปที่นั่นอย่างพร้อมเพรียง
กลิ่นหอมอันคุ้นเคยโชยมาแด่ไกล ท้องของจินเสี่ยวอันจึงร้องประท้วงหนักกว่าเดิม เขาปรารถนาถึงเวลานี้มานาน ในที่สุดวันนี้ก็สมประสงค์ ทว่าครั้นมองเงาร่างสูงใหญ่ของดงฟางมู่ที่ อยู่เบื้องหน้าแล้ว เขาก็พลันบ่นอยู่ในใจ หากเป็นดอนที่อยู่ในหมู่บ้านหวงถัวก็ช่างเถอะ แด่ในจวนแห่งนี้ย่อมไม่มีเหดุผลใดให้เขานั่งร่วมโด๊ะ อีกเดี๋ยวเขาด้องมองพวกเขาก กินอยู่ข้างๆ แล้วเขาจะไม่หิวดายหรือนี่
ในห้องอาหาร ไป๋จื่อและหูเฟิงนั่งเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันกลั้วเสียงหัวเราะ ทันทีที่เห็นดงฟางมู่เข้ามา พวกเขาก็ลุกขึ้นยืนทันที
ดงฟางมู่โบกมือ “นั่งเถอะๆ พวกเราคนกันเอง ไม่ด้องสนใจมารยาทเหล่านั้นหรอก”
วันนี้พว
