92 จับต้นชนปลายไม่ถูก
ตงฟางมู่หัวเราะเสียงดัง “เจ้าหนุ่มคนนี้ไม่รู้จักเกรงใจเสียจริง ดี ข้าชอบความกล้าเช่นนี้ของเจ้ายิ่งนัก วันนี้ก็อยู่กินมื้อเย็นที่นี่ ให้จื่อเอ๋อร์ทำอาหารที่เจ้าชอบสักสอง อย่างเป็นอย่างไร”
เมิ่งหนานรีบพยักหน้า “ดีขอรับ ข้าชอบกินเกี๊ยว จีตั้นปิ่ง น้ำแกงซี่โครงหมูตุ๋นข้าวโพด ไก่ผัดพริก ปลาเจี๋ยนเหล้า…”
เขาร่ายรายนามอาหารออกมารวดเดียวสิบอย่าง ทั้งหมดล้วนเป็นอาหารที่ไป๋จื่อเคยทำ และเขาจดจำไว้ไม่เคยลืมเสมอมา
ตงฟางมู่ได้ฟังแล้วก็เหม่อลอย เริ่มรู้สึกเสียดายที่รั้งเขาไว้กินมื้อเย็นด้วย
“เจ้าหนุ่มผู้นี้ ข้าไว้หน้าเจ้าสามส่วน เจ้าก็เริ่มเหิมเกริมเลยหรือนี่ เจ้าต้องการให้จื่อเอ๋อร์ของข้าเหนื่อยตายหรืออย่างไร อาหารมากมายขนาดนั้น เจ้ากินหมดหรือ”
เมิ่งหนานหัวเราะแห้งๆ พลางเกาศีรษะ “ข้าเพียงพูดไปเรื่อยเปื่อยขอรับ ไม่จำเป็นต้องทำทั้งหมดก็ได้ ทำเพียงครึ่งหนึ่งก็เป็นอันใช้ได้แล้วขอรับ”
“ครึ่งหนึ่ง?” ตงฟางมู่เลิกคิ้ว
“ไม่ใช่ๆ สามอย่าง สามอย่างก็พอแล้วขอรับ” เมิ่งหนานรีบโบกมือปฏิเสธ
คราวนี้ตงฟางมู่ถึงค่อยพอใจ เขาตบบ่าเมิ่งหนาน “เจ้าหนุ่ม เป็นคน
