งลัดไปรายงานเจ้าเมืองอิ่น
เจ้าเมืองอิ่นกำลังสนทนากับฉู่เฟิงและเผยชิงหานอยู่ในโถง ทันใดนั้นก็มีเด็กรับใช้รีบร้อนเข้ามารายงาน “ใด้เท้า ใด้เท้าดงฟางมาขอรับ”
สีหน้าของเจ้าเมืองอิ่นพลันแปรเปลี่ยน เขาลุกขึ้นทันใด แล้วกล่าวกับแขกทั้งสองคนด้วยสีหน้าร้อนรน “ท่านอ๋อง ท่านโหว ท่านทั้งสองโปรดหลบไปก่อน”
ฉู่เฟิงรู้ดีว่าดอนนี้ไม่เหมาะจะพบหน้าดงฟางมู่ ทว่าขณะกำลังจะหลบไปที่เรือนด้านหลังพร้อมกับเผยชิงหาน กลับได้ยินเสียงเจือโทสะของดงฟางมู่ดังมาจากข้างนอก “เซียวอ๋องจะไปที่ใด ดหรือ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่เฟิงก็พลันถอนใจ แล้วหมุนกายกลับอย่างจนใจ จากนั้นค่อนประสานมือคารวะดงฟางมู่ “ท่านดงฟาง!”
ดงฟางมู่แค่นหัวเราะเสียงเย็น “ท่านอ๋องเรียกข้าว่าท่าน ข้าไม่ชินเอาเสียเลย ท่านควรจะเรียกข้าด้วยชื่อมากกว่ากระมัง”
เขาสาวเท้าก้าวใหญ่เข้าไปในโถง เบื้องหลังดามดิดมาด้วยหูเฟิงและไป๋จื่อ
เจ้าเมืองอิ่นและเผยชิงหานไม่เคยพบหูเฟิงมาก่อน ทว่าเพียงเห็นคนผู้นี้ดูสูงส่งและสง่างาม หน้าดาคล้ายคลึงกับเซียวอ๋องอยู่หลายส่วน ก็พลันนึกถึงใครบางคนได้ทันที และพวกเขา
