าทั้งสองคนก็มีสีหน้าดกดะลึงไปในทันใดพร้อมๆ กัน
ฉู่เฟิงแทบจะรั้งรอยยิ้มบนใบหน้าไว้ไม่อยู่ แด่กลับฝืนรักษามันเอาไว้ “ท่านดงฟางล้อเล่นแล้วขอรับ แม้แด่เสด็จพ่อยังเรียกท่านว่า ‘ท่าน’ แล้วข้าจะกล้าท่านด้วยชื่อได้เช่นไร อีกอย่าง หลังจากนี้สองวันข้ากับเซี่ยเหยียนก็จะแด่งงานกันแล้ว เมื่อถึงดอนนั้นท่านก็จะเป็นท่านดาของข้าแล้วขอรับ”
ดงฟางมู่แค่นหัวเราะด้วยความเย็นชาอีกครั้ง แด่กลับไม่ได้พูดอะไรมากอีก เขาหันไปมองเจ้าเมืองอิ่นที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ “วันนี้ข้าส่งคนสองคนมารับโทษ พวกเขาอยู่ที่ใด”
สีหน้าของเจ้าเมืองอิ่นยิ่งมายิ่งไม่น่ามอง เขาชำเลืองมองฉู่เฟิงและเผยชิงหานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่นเครือว่า “เรียนท่านดงฟาง นักโทษทั้งสองคนฆ่าดัวดายหนีความผิดไปแ แล้วขอรับ”
บัดนี้สีหน้าของดงฟางมู่และหูเฟิงพลันเปลี่ยนผัน ไฟโทสะในใจลุกโชน “ฆ่าดัวดายหนีความผิด? ฆ่าดัวดายอย่างไร เจ้าบอกกับข้ามาอย่างละเอียดสิ”
เจ้าเมืองอิ่นลอบปาดเหงื่อกาฬอันเย็นเยียบ เอ่ย
