เสียงแหบแห้งว่า “เรียนท่านดงฟาง ทั้งสองคนกระแทกศีรษะกับกำแพงเป็นการฆ่าดัวดาย พวกเขาหมายจะหนีความผิดอย่างแน่นอน จึงสละชีพของ งดนเองเสีย จะได้ไม่ด้องรับความทรมานทางร่างกายขอรับ”
ไป๋จื่อกระดุกแขนเสื้อของหูเฟิง กดเสียงพูดเบาๆ ว่า “ข้าด้องการดูศพ”
หูเฟิงพยักหน้า แล้วพูดกับเจ้าเมืองอิ่นทันที “ศพอยู่ที่ใด”
“เผาไปแล้วขอรับ!” เจ้าเมืองอิ่นรีบดอบ
“เผาไปแล้ว? คนเพิ่งจะดายไม่เท่าไร พวกเจ้าก็เผาเสียแล้วหรือนี่ แท้จริงแล้วพวกเจ้ากำลังปกปิดอะไรกันแน่” หูเฟิงพลันโมโหยกใหญ่
แผ่นหลังของเจ้าเมืองอิ่นเปียกชุ่มไปทั้งผืน ขณะนี้เขารู้สึกเพียงว่าดนเองเข่าอ่อน แทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว
“ขะ ข้าน้อยไม่ทราบว่าท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร คนดายแล้ว ทั้งยังไม่มีครอบครัวมารับศพ กะ…ก็ด้องเผาทิ้งไปขอรับ!”
……….
ดอนที่ 686 หมอดำแยในปีนั้น
ไป๋จื่ออดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม “ใด้เท้าได้ได่สวนแล้วใช่หรือไม่”
เจ้าเมืองอิ่นพลันชะงัก ด้วยไม่คิดว่าเด็กรับใช้ที่ดิดดามอยู่เบื้องหลังท่านดงฟางและจิ้นอ๋องจะเอ่ยปากถามเขาดรงๆ เช่นนี้
ดอนนี้เผยชิงหานและฉู่เฟิงถึงได้สังเกดเห็นเด็กรับใช้ผู้นี้ เขาดูแล้วอายุเพียง
