าย สุดท้ายยังถูกคนของเรือนจำขังไว้อีก เก กิดเรื่องอะไรขึ้น” หลายวันมานี้ไป๋เสี่ยวเฟิงเอาแต่อ่านตำราอยู่ในห้องโดยตลอด อีกทั้งเขาก็ไม่เคยเรื่องราวภายในบ้าน จึงคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าจู่ๆ เกิดเรื่องอะไรขึ้นได้
หลิวซื่อร้อนใจจนพูดไม่รู้เรื่อง ตอนนี้พูดกับเสี่ยวเฟิงแล้วยังจะมีประโยชน์อะไร นางจึงไม่พูดออกไปเสียเลย เพียงลุกขึ้นถลันไปด้านนอก
บุตรชายคนเล็กตามนางไป “ท่านจะไปที่ใด”
ทว่าหลิวซื่อไม่ตอบเขา เพียงรีบร้อนออกจากเรือนรับแขกไป
ภายในเรือนรับแขกเกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ขึ้น เผยชิงหานย่อมต้องได้ข่าวแล้ว เขากำลังจะให้คนนำหลิวซื่อมาถามไถ่ ทว่าหลิวซื่อมาหาเขาถึงที่ด้วยตนเองแล้ว
ครั้นหลิวซื่อเข้าไปในเรือนหลาน นางก็คุกเข่าลงตรงหน้าไป๋เจินจูโดยพลัน ขณะเดียวกันก็ร้องไห้น้ำตาไหลพราก พลางจับชายกระโปรงของไป๋เจินจู อ้อนวอนไม่ยอมหยุด
“เจินจู เรื่องนี้เจ้าจะทำเป็นไม่รู้เรื่อง ไม่ช่วยเหลือไม่ได้ เพราะอย่างไรที่เจ้าใหญ่และต้าเป่าทำเรื่องนี้ก็เพราะฟังคำสั่งของเจ้า ตอนนี้พวกเขาถูกจับไปขังคุกแล้ว เมื่อถูกนำ ำตัวไปขึ้นศาล เกรงว่าพวกเขาจะต้องซัดทอดมาถึงตัวเจ้า เจ้าจะต้องช่วยพวกเขาออกมา ไม่เช่นนั้นเจ้าก็อย่าได้คิดว่าจะรอดพ้นจาก
