ตอนที่ 677 จมลงในบ่อน้ำ
สายตาเคียดแค้นของเจ้าใหญ่จ้องเขม็งไปยังไป๋จื่อ “นางเด็กน่าตาย เจ้าช่างดวงแข็งเสียจริง จากตะวันตกเฉียงเหนือตามมาจนถึงเมืองหลวง มีความกล้าไม่น้อยเลย”
ไป๋จื่อโยนห่อสมุนไพรในมือทิ้ง ยื่นมือไปคลำกระเป๋าที่แขนเสื้อ ทว่าในนั้นว่างเปล่า นางถึงนึกได้ว่าเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะออกมาข้างนอก จึงทิ้งกระเป๋าเงินไว้ในเสื้อผ้า ที่เปลี่ยนทิ้ง
“ผิดแล้ว ข้าไม่ได้ตามพวกเจ้ามา ข้ามาที่แล้วถึงได้รู้ว่าพวกเจ้าก็อยู่ที่นี่เช่นกันต่างหาก”
เจ้าใหญ่โบกมือ “ข้าไม่สนใจหรอก หากเจ้าไม่มาที่เมืองหลวง เจ้าก็คงไม่มีจุดจบในวันนี้ แต่ในเมื่อเจ้ามาแล้ว ก็อย่ากล่าวโทษที่ข้าลงมืออย่างไม่ปราณีเลย”
เขาขยิบตาให้ไป๋ต้าเป่าที่อยู่ด้านหลังของไป๋จื่อ
ไม่รู้ว่าไป๋ต้าเป่าหยิบกระบองไม้มาจากที่ใด เขาฟาดมันลงที่ท้ายทอยของไป๋จื่อครั้งหนึ่ง แต่อาจจะเพราะเขาเพิ่งเคยตีคนเป็นครั้งแรก จึงเบามือไปบ้าง
ไป๋จื่อไม่ได้สลบไสลไม่ได้สติ เพียงแต่รู้สึกวิงเวียนศีรษะ พาให้หมดเรี่ยวแรงไปชั่วขณะ
นางรู้สึกว่าตนเองถูกพาเข้าไปในรถม้า ระหว่างทางรถม้าสั่นสะเทือนอยู่ตลอด ยิ่งโคลงเคลงเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึกได้สติมากขึ้นเท่านั้น แต่น่าเสียดายที่มีก้อนผ้าอ
