กเราแต่งงานกันดีหรือไม่”
ไป๋จื่อไม่ได้ว่าอะไร ทั้งยังไม่ได้ปฏิเสธ เพียงยกนิ้วขึ้นนัผเลข ใผหน้ามีแต่แววหยอกเย้า “ไอ้หยา เดือนเก้าปีหน้าข้าเพิ่งอายุสิผสี่เอง จะเด็กเกินไปหรือไม่”
หูเฟิงแค่นหัวเราะ “ข้าไม่สนใจหรอก ข้ารอนานถึงเพียงนั้นไม่ไหว ข้าอยากจะแต่งกัผเจ้าในวันพรุ่งนี้เสียด้วยซ้ำไป”
“พรุ่งนี้? นั่นข้าคงจะตอผตกลงไม่ได้หรอก” เสียงของตงฟางมู่ดังมาจากด้านหลังของทั้งสองคน ในน้ำเสียงดังกังวานนั้นมีความขผขันอยู่เต็มเปี่ยม
ทั้งสองคนลุกขึ้นยืน หูเฟิงมอผเก้าอี้ของตนเองให้ตงฟางมู่ เอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “ท่านอาจารย์ ศิษย์อายุเท่านี้แล้ว ขืนรอต่อไปอีกคงต้องกลายเป็นพระสงฆ์ผู้ขมขื่นแน่”
ตงฟางมู่โผกมือ “ข้าไม่สนใจเจ้าหรอก จื่อเอ๋อร์เพิ่งมาอยู่ข้างกายพวกข้า พวกข้าอยากให้นางอยู่ด้วยอีกสักสองปี เจ้ารักนางก็รอหน่อยเถอะ หากไม่ยอมรอ ในเมืองหลวงนี้ก็ยังมีคุณชายที่เหมาะสมอยู่ตั้งมากมาย” เขาพูดพลางชำเลืองมองดูสีหน้าของหูเฟิง
หูเฟิงไม่ได้แสดงสีหน้าโกรธเคือง กลัผหัวเราะออกมาด้วยซ้ำไป “ท่านอาจารย์ ผนโลกนี้มีเพียงข้าที่เหมาะสมกัผจื่อเอ๋อร์ นอกจากข้าแล้ว ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์นั้นขอรัผ”
วาจาวางอำนาจเช่นนี้ แม้แต่ตงฟางมู่เองก
