เฟิงเป็นความฝันของนางมาโดยตลอด
ความลนลานยามพบหูเฟิงที่หอเทียนอีเมื่อครู่ค่อยๆ หายไป นางเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว แต่ตอนนี้เผยชิงหานกลับราดน้ำเย็นใส่นางกะละมังหนึ่ง ทำให้ความตื่นเต้นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นมาสลายตัวไปในทันที
นางอยากจะปฏิเสธเต็มหัวใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาสักคำ ตั้งวันนั้นที่นางตัดสินใจออกจากหมู่บ้านหวงถัว โชคชะตาของนางก็ไม่ได้อยู่ในกำมือของนาง เมื่อนางอยู่ต่อหน้าเผยชิงหาน นางไม่มีสิทธิ์กล่าววาจาใด แม้กระทั่งไม่มีสิทธิ์จะต่อรองและแลกเปลี่ยนอะไร
“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ!” นางพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วหมุนกายกลับไปที่เรือนอย่างเงียบๆ
หลังจากไป๋เจินจูจากไปแล้ว เผยเซี่ยเฉินที่ยืนอยู่เบื้องหลังเซียงอี๋เหนียงก็ก้าวออกมา นางเหล่มองไป๋เจินจูที่เดินห่างออกไปไกล เอ่ยด้วยเสียงที่เจือความดูถูกอย่างเข้มข้น “ท่านพ่อ นางจะทำได้หรือเจ้าคะ ท่าทางเช่นนั้นของนาง เซียวอ๋องจะชอบพอนางได้หรือ”
เผยชิงหานมุ่นคิ้วมองบุตรีด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ “ไม่ว่าในใจเจ้าจะรังเกียจนางเพียงใด แต่เจ้าต้องจำไว้ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอก นางก็คือพี่หญิงของเจ้า เป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนชางหยวนโหว เจ้าจำเป็นต้องเก็บกดความดูถูกบนใบหน้าไว
