คารพฉุนเฟยอย่างงกๆ เงิ่นๆ ตามที่ได้ร่ำเรียนกฎเกณฑ์มาเมื่อวานนี้
ยามที่ไป๋เจินจูคุกเข่าลง ฉุนเฟยพิจารณบุตรีสกุลเผยที่ดูท่าทางธรรมดาและแข็งทื่อเบื้องหน้านี้ด้วยสายตาเย็นชา ในใจเกิดความรู้สึกและรังเกียจเต็มประดา สตรีเช่นนี้จะคู่ควรกับเฟิงเอ๋อร์ของนางได้อย่างไร ทั้งสองคนช่างต่างกันราวกับโคลนเลนและก้อนเมฆเสียจริง
นางนึกถึงตงฟางหว่านเอ๋อร์ ด้วยเคยพบสตรีนางนั้นอยู่สองครั้ง อีกฝ่ายช่างเป็นคนงามที่หาได้ยาก เผยชิงหานเองก็มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับหยก เหตุใดคนทั้งสองถึงได้ให้กำเนิดบุตรีที่แสนธรรมดาเช่นนี้ได้ พาให้สงสัยว่าเป็นตัวจริงหรือปลอมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ
“ลุกขึ้นเถอะ!”
ครั้นไป๋เจินจูเงยหน้าขึ้น ความดูถูกและรังเกียจบนใบหน้าของฉุนเฟยก็พลันหายวับ แทนที่ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วย ‘เมตตา’ นางหยัดกายลุกขึ้นไปจับมือของไป๋เจินจู เอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “หลายวันก่อนข้าได้ยินว่าเจ้ากลับมาแล้ว ในใจเอาแต่คิดถึงเรื่องเจ้าอยู่ตลอด ในที่สุดวันนี้ก็ได้พบแล้ว”
ไป๋เจินจูรู้สึกเครียดเกร็งมาก จนฝ่ามือของนางเต็มไปด้วยเหงื่อ ร่างกายก็สั่นเทาเล็กน้อย ท่าทีต่ำต้อยเช่นนี้ยิ่งทำให้ฉุนเฟยนึกดูถูกนางมากขึ้นเรื่อยๆ
ถึงแม้จะดูถูก
