ให้นางไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ในใจพลันรู้สึกตื้นตันมาก ก่อนจะตามนางกำนัลนามว่าชิวเหอไปเปลี่ยนชุดที่ตำหนักหลัง
เงาร่างของไป๋เจินจูหายไปจากสายตาได้ไม่ทันไร ฉู่เฟิงก็เดินออกมาจากด้านหลังฉากบังลม
“เห็นหรือไม่” ฉุนเฟยถาม
ฉู่เฟิงหาเก้าอี้นั่งลง พยักหน้า “เห็นพ่ะย่ะค่ะ”
“เป็นเช่นไรบ้าง” ฉุนเฟยถามทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ
โอรสมุ่นคิ้ว “สาวใช้ในจวนอ๋องยังดีกว่านางอีก”
ฉุนเฟยถอนใจเสียงหนึ่ง “แต่นางเป็นบุตรีของสกุลเผย”
