ูเอ๋อร์ให้สาวใช้ด้านข้าง แล้วรีบออกมาต้อนรับ
ครั้นตงฟางหว่านเอ๋อร์ปล่อยมือของไป๋จื่อ นางก็ก้าวไปหมายจะคุกเข่าลงบนพื้น ทว่าจ้าวหลานกลับประคองนางไว้ได้เสียก่อน “ฮูหยิน ท่านจะทำอะไร ทำเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ!”
เมื่อคุกเข่าลงไม่ได้ ตงฟางหว่านเอ๋อร์ก็ทำได้เพียงจับมือของจ้าวหลายไว้จนแน่น “พี่หญิง ข้ารู้เรื่องทุกอย่างแล้ว ข้าไม่รู้ว่าควรจะขอบคุณท่านเช่นไรดี ไม่ว่าจะใช้คำพูดใดก็อธิบายความรู้สึกของข้าไม่ได้”
จ้าวหลานตบหลังมือของนางเบาๆ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาให้นาง แล้วเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มว่า “เจ้าเรียกข้าว่าพี่หญิงแล้ว เช่นนั้นยังต้องพูดเรื่องเหล่านั้นอีกหรือไร จื่อเอ๋อร์นางไม่เพียงเป็นบุตรีของเจ้านะ แต่นางเป็นบุตรีของข้าด้วยเช่นกัน ทุกอย่างที่ข้าทำลงไปก็เป็นสิ่งที่ควรทำแล้ว”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์พยักหน้า “จริงของท่าน ท่านพูดถูก จื่อเอ๋อร์เป็นบุตรีของพวกเราสองคนตั้งแต่นี้เป็นไป”
ไป๋จื่อก้าวเข้าไปกอดพวกนางสองคน จู่ๆ ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียยกใหญ่
เมื่อก่อนนางอยากได้รับความรักจากแม่เหมือนคนอื่นๆ บ้าง แต่ไม่ว่านางจะอยากได้เพียงใด ก็เหมือนกับไม่มีวาสนาต่อความรักนั้นเลย
ทว่าตอนนี้นางไม่เพ
