ยบัดนี้เขาบอกว่าบุตรีกลับมาแล้ว แต่นางกลับไม่มุ่งหน้ากลับจวนโหวทันทีเช่นที่เขาคิดไว้
ตงฟางมู่พอใจท่าทางของหว่านเอ๋อร์ยิ่งนัก เขาจึงกวาดสายตามองเผยชิงหานอย่างลำพองใจ แล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า “เผยชิงหาน เจ้าน่าจะรู้จักนิสัยของข้าตงฟางมู่ ข้าเกลียดยามที่มีคนหลอกลวงข้าเป็นที่สุด คนที่อาจหาญหลอกลวงข้า จะต้องไม่มีจุดจบที่ดีแน่นอน”
ใบหน้าบวมตุ่ยของเผยชิงหานเจ็บขึ้นเรื่อยๆ แล้ว มือในแขนเสื้อกำเป็นหมัดจนแน่น ตัวสั่นเทาไม่ยอมหยุด
ตงฟางมู่ฟาดแส้ม้า เบื้องหลังตามมาด้วยรถม้าสามคัน ครั้นรถม้าคันที่อยู่ตรงกลางเคลื่อนผ่านข้างกายเขาไป ลมระลอกหนึ่งพลันพัดผ่านมาด้วย พาให้ม่านรถม้าเลิกขึ้น เขามองเห็นคนผู้หนึ่งที่มีดวงตาเฉกเช่นเดียวกับตงฟางหว่านเอ๋อร์ไม่มีผิดเพี้ยน ดวงตาคู่นี้กำลังมองเขาอยู่ มันช่างเย็นชาและทิ่มแทง ราวกับคมมีดหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น
เขารู้สึกหนาวเหน็บในใจทันที แม้แต่ร่างกายก็สั่นเทาขึ้นมาอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ เขาลนลานจนต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง อย่างกับมองเห็นสิ่งของแปลกประหลาดที่น่ากลัวบางอย่าง
“นายท่าน เป็นอะไรไปหรือขอรับ” ซานฝูรีบเข้าไปประคองเผยชิงหาน
เผยชิงหานชี้รถม้าที่เพิ่งเคลื่อนออกไปไกล “
