เจ้ามองเห็นหรือไม่”
ซานฝูส่ายหน้า “เห็นอะไรหรือขอรับ”
เผยชิงหานอยากพูดอีก ทว่าไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร เขาอ้าปากอยู่เนิ่นนาน กินลมเย็นไปเสียเต็มท้อง จนในที่สุดเขาก็ปิดปาก และไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว
…
ภายในรถม้า ตงฟางหว่านเอ๋อร์กำมือของชุ่ยเอ๋อร์จนแน่น “ชุ่ยเอ๋อร์ เจ้าว่าสิ่งที่เผยชิงหานพูดเป็นความจริงหรือไม่ ลูกของข้ายังไม่ตายจริงหรือ นางกลับมาแล้วจริงๆ ใช่หรือไม่”
ชุยเอ๋อร์ลูบหลังฮูหยินอยู่เรื่อยๆ “ฮูหยิน ท่านอย่าได้ตื่นเต้นนักนะเจ้าคะ หมอไป๋บอกเอาไว้แล้ว ตอนนี้อยู่ในช่วงการฟื้นฟูร่างกายที่สำคัญที่สุด ไม่อาจให้ความรู้สึกใดเกิดขึ้นมากจนเกินไป ไม่เช่นนี้จะเป็นภัยต่อการฟื้นฟูร่างกายนะเจ้าคะ”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์พยายามสงบจิตใจ กำมือของชุ่ยเอ๋อร์ไว้ไม่ยอมคลาย “ข้ารู้ๆ แต่ชุ่ยเอ๋อร์ ข้าไม่อาจสงบจิตใจได้เลย นั่นเป็นบุตรีของข้าเชียวนะ ข้าคะนึงหาบุตรีมาเป็นสิบปี คิดว่านางตายไปแล้วมาโดยตลอด ทว่าตอนนี้เผยชิงหานบอกว่านางยังไม่ตาย นางกลับมาแล้ว เจ้าจะให้ข้าใจเย็นอยู่ได้อย่างไร”
“ฮูหยิน เมื่อครู่นายใหญ่บอกแล้วนะเจ้าคะ ว่าไม่อาจเชื่อวาจาของเผยชิงหานได้ ท่านก็อย่าได้ตั้งความหวังมากเกินไปนักเลย ฮู
