าจากในรถพร้อมใบหน้าดำคล้ำ ส่วนในรถม้าอีกคันหนึ่งนั้น มีคนประคองไป๋เจินจูลงมาเช่นกัน
เผยชิงหานเดินไปยังข้างกายของไป๋เจินจู เอ่ยเสียงเบา “ทำตัวดีๆ ละ กล่อมให้นางตามเจ้ากลับจวนได้เป็นการดีที่สุด เข้าใจหรือไม่”
ไป๋เจินจูรีบพยักหน้า ยามที่นางเผชิญหน้ากับเผยชิงหาน นางจะเครียดเกร็งอย่างมากทุกครั้ง ไม่กล้าแม้กระทั่งหายใจออกมา
เผยชิงหานมุ่นคิ้ว ท่าทางของนางเช่นนี้ ไหนเลยจะเหมือนท่าทางของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ใครเห็นเข้าก็มีแต่จะอยากอาเจียน
เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงหมุนกายหมายจะเข้าประตู
ยามที่หน้าประตูขวางเขาเอาไว้ “นายท่านผู้นี้ ท่านมาหาใครหรือขอรับ”
เผยชิงหานถลึงตา “เจ้าไม่รู้จักข้ารึ”
แต่ยามกลับส่ายหน้า ตอบตามตรง “ไม่รู้จักขอรับ!”
เผยชิงหานโมโหไม่น้อย เขาเป็นถึงบุตรเขยของสกุลตงฟาง ตอนนี้อยากจะผ่านเข้าประตูของสกุลตงฟาง ก็ยังถูกคนเฝ้าประตูขวางไว้หรือนี่
ซานฝูรีบกล่าวว่า “เบิกตาของเจ้าดูให้ดี นี่คือท่านโหวแห่งจวนชางหยวนโหว บุตรเขยของสกุลตงฟางพวกเจ้า ยังไม่รีบหลีกไปอีก”
ยามไม่ถอยหนี ทว่ามีสีหน้าจนใจอยู่ “ขออภัยขอรับ นายใหญ่กำชับไว้ ว่าใครมาแล้วต้องรายงานตัวก่อน และต้องได้รับอนุญาตจากเขาถึ
