งจะเข้าไปได้ ถึงแม้ฮ่องเต้มาเยือน ก็ต้องทำเช่นนี้ขอรับ”
เผยชิงหานรู้สึกเจ็บใบหน้ามากยิ่งขึ้น ราวกับถูกคนตบหน้าอย่างแรงอย่างไรอย่างนั้น
ไป๋เจินจูรู้สึกสับสนอยู่บ้าง บ้านหลังนี้ดูแล้วไม่ได้ยิ่งใหญ่เช่นจวนโหวเสียหน่อย ทว่าเหตุใดคนในบ้านถึงได้เหิมเกริมเช่นนี้ แม้แต่ชางหยวนโหวก็ไม่ให้เข้าไป…
หลังรออยู่ครึ่งชั่วยามเต็มๆ ก็เป็นเวลาที่ความอดทนของเผยชิงหานขาดสะบั้น ยามที่เข้าไปรายงานกลับมาแล้ว เขาบอกกับเผยชิงหานว่า “นายใหญ่และคุณหนูเชิญท่านเข้าไปแล้วขอรับ”
เผยชิงหานแค่นหัวเราะหนักๆ ครั้งหนึ่ง พลางถลึงตามองยามเฝ้าประตูอีกครั้ง รู้ดีอยู่แก่ใจแท้ๆ ว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับอีกฝ่าย ทว่าไฟโทสะนี้ของเขา นอกจากระเบิดใส่ยามผู้นี้แล้ว ยังจะระเบิดใส่ใครได้อีก
เผยชิงหานนำไป๋เจินจูเข้าไปในเรือนพักผ่อนของสกุลตงฟาง โดยมีข้ารับใช้นำทางไปยังโถงหน้า
เรือนพักผ่อนของสกุลตงฟางแม้จะไม่ได้โอ่โถงและหรูหราเหมือนจวนโหว แต่กลับสง่ามงามและประณีตไปทั่วทุกที่ แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่บ้านของคนธรรมดาสามัญอย่างแน่นอน
ภายในโถงหน้า ตงฟางมู่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ประธาน กำลังดื่มชาร้อนๆ ส่วนตงฟางหว่านเอ๋อร์นั่งอยู่ทางขวาล่าง ยืดค
