ั้นก็รอหน่อยแล้วกัน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา
…
“เจ้าว่าอะไรนะ เขาไม่มา? เป็นไปได้อย่างไร” ฉู่เฟิงถลึงตามององครักษ์เบื้องหน้าอย่างดุดัน
องครักษ์พลันลนลาน “ท่านอ๋อง ข้าน้อยส่งคนไปสืบดูบนเส้นทางก่อนที่พวกเขาจะหายไปร้อยลี้ พบว่าพวกเขาตั้งค่ายที่ริมแม่น้ำ ตามหลักการแล้วเนินม้าวิ่งเป็นเส้นทางที่จำเป็นสำหรับพวกเขา ทว่าพวกเขากลับหายไปที่ไหนก็ไม่รู้”
ฉู่เฟิงนั่งลงบนเก้าอี้ดังเดิม โทสะปะทุชัดเจน “เขาต้องเปลี่ยนทางแน่ ข้าควรจะคิดไว้แต่แรกว่าจะเป็นเช่นนั้น” จากประสบการณ์บนสนามรบอันเนิ่นนานของฉู่เยี่ยน เขาจะเดาไม่ออกได้เช่นไร ว่าจะมีการซุ่มจู่โจมระหว่างทาง ฉลาดนัก ใช้ศาสตร์การรบมาคิดวิเคราะห์ เดาได้ว่าตนจะให้ทหารซุ่มอยู่ที่เนินม้าวิ่ง เขาควรจะคิดได้เช่นนี้ตั้งแต่ทีแรกแล้วเชียว
“ค้นหาต่อไป!”
องครักษ์เพิ่งออกไปได้ไม่ทัน องครักษ์อีกคนหนึ่งก็มารายงาน “ท่านอ๋อง จิ้นอ๋องเข้าเมืองหลวงแล้วขอรับ”
ฉู่เฟิงไม่ได้แปลกใจมากนัก ในเมื่อเดินทางอ้อม หลีกเลี่ยงการซุ่มจู่โจมของเขาได้ จะเข้าเมืองหลวงมาได้ก็เป็นเรื่องธรรมดา ดูท่าตอนนี้เขาต้องหาโอกาสอื่นเสียแล้ว
“รู้แล้ว ออกไปเถอะ ไปประกาศให้ทุกคนรู้ เรียกเหล่าพี่น้องที่อยู่ข้างนอกนั่นกลับมา”
