หลังจากองครักษ์ออกไป ฉู่เฟิงก็เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ทันที แล้วรีบเข้าวังหลวงไป
…
ตำหนักชิ่งอัน
ฉุนฮองเฮากำลังนอนกลางวัน ก่อนจะมีนางกำนัลเข้ามาในตำหนัก “ฮองเฮา เซียวอ๋องรอพบอยู่ด้านนอกเพคะ”
“มีเรื่องอะไรถึงได้รีบร้อนเพียงนี้” เฟิงเอ๋อร์ไม่เคยเข้าวังในเวลานี้มาก่อน จะต้องมีเรื่องด่วนเป็นแน่
“ให้เขาเข้ามาเถอะ” นางลงจากเตียง โดยมีนางกำนัลคนหนึ่งหยิบเสื้อผ้าเข้ามาให้ทันที ทว่ายังไม่ได้ใส่ให้เสร็จดี ฉู่เฟิงก็ย่างเท้าเข้ามาภายในตำหนักแล้ว
“เสด็จแม่!” ฉู่เฟิงทำหน้าเคร่ง ก่อนจะโค้งกายทำความเคารพนาง
ซูฉุนเอ่ยว่า “ไม่ต้องมากพิธี นั่งเถอะ!”
ไหนเลยตอนนี้ฉู่เฟิงจะมีกะใจเอ่ยวาจามากความ เขาเร่งกล่าวว่า “เสด็จแม่ ฉู่เยี่ยนเข้าเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ดวงตาดุจหงส์ที่กำลังหรี่ลงพลันเบิกโพลงโดยพลัน แววตาเย็นเยียบจับจ้องที่บนใบหน้าของโอรส “เจ้าว่าอะไรนะ”
ฉู่เฟิงมองนางกำนัลและขันทีที่อยู่ในตำหนักครั้งหนึ่ง ทว่าไม่ได้พูดอะไร
ซูฉุนจึงโบกมือ “ออกไปให้หมด!”
ภายในตำหนักที่โอ่โถงเหลือเพียงสองแม่ลูก
ซูฉุนนั่งลงบนเก้าอี้ ชาถ้วยใหม่บนโต๊ะด้านข้างกำลังปล่อยควันร้อนๆ มันเป็นรูปแบบการชงชาที่นางชื่นชอบที่สุด ทว่าเวลานี้นางไม่มีอารมณ์จิบชา
