น้าของหน้า ในดวงตาของเขามีแววขบขัน ทว่าไม่ได้หัวเราะออกมา เขาถามว่า “เจ้าไม่เป็นไรกระมัง”
เผยเซี่ยเฉินมองใบหน้าที่นางเอาแต่พร่ำเพ้อหา ตอนนี้อยู่ใกล้นางเช่นนี้ นางแม้กระทั่งลืมความเจ็บบนกายไปจนสิ้น ดวงตาสองข้างจับจ้องแค่บุรุษผู้นี้เท่านั้น “ขะ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
นางยื่นมือออกไป ด้วยคิดว่าเมิ่งหนานจะจับมือนาง ฉุดนางให้ลุกขึ้นยืน
ทว่าเมิ่งหนานไม่ได้ทำเช่นนั้น เขายืดตัวตรง ยิ้มจางๆ เอ่ยว่า “ในเมื่อไม่เป็นไร เช่นนั้นก็ลุกขึ้นเถอะ บนพื้นเย็นนัก!” ครั้นกล่าวเช่นนั้นจบ เขาก็หันไปถามเจ้าของร้าน “แม่ของข้าให้ข้ามารับนาง นางยังอยู่ใช่หรือไม่”
เจ้าของร้านพยักหน้า “อยู่ขอรับๆ นางอยู่ที่ห้องรับรองบนชั้นสอง ข้าจะนำท่านไปเดี๋ยวนี้ขอรับ”
บัดนี้เซียงอี๋เหนียงปรี่ลงมาจากชั้นบนแล้ว ก่อนจะต่อว่าสาวใช้ที่ยืนตะลึงลานอยู่ด้านข้าง “พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่ ยังไม่รีบประคองคุณหนูลุกขึ้นมาอีก”
คราวนี้สาวใช้ถึงได้ตื่นจากภวังค์ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เร็วเสียจนพวกนางทำตัวไม่ถูกกันเลยทีเดียว
เมิ่งหนานไม่มองพวกนางอีก เขาขึ้นไปชั้นบนทันที ก่อนจะพบหญิงสาวที่ยืนนิ่งงันอยู่ระหว่างทาง เขาเห็นนางแล้วรู้สึกคุ้นตานัก แต่ก็นึกไม่อ
