อกว่าเคยเห็นนางที่ใด จึงไม่ได้เอ่ยทักทาย เดินหน้าต่อไปเพียงเท่านั้น
ไป๋เจินจูตกใจจนหัวใจเต้นแรงมาก เขาคือเมิ่งหนาน นางเคยพบเขาที่หมู่บ้านหวงถัวครั้งหนึ่ง โชคดีที่เขาจำนางไม่ได้ หากเขาจำนางได้ขึ้นมา ทุกอย่างก็คง…
เผยเซี่ยเฉินทั้งโกรธทั้งอาย ล้มครั้งนี้นางเจ็บไปทั่วทั้งตัว แต่ยังดีที่บันไดไม่สูงมาก อีกทั้งหัวไม่ได้กระแทกอะไร ไม่เช่นนั้นวันนี้นางคงจะมีสภาพย่ำแย่กว่าตอนนี้แน่
“เฉินเอ๋อร์ เจ็บตรงไหนหรือไม่ รีบบอกแม่มาเร็ว” เซียงอี๋เหนียงถาม
บุตรสาวส่ายหน้า ก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ “ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ รีบช่วยข้าจัดทรงผมเถอะ พวกเราควรขึ้นไปชั้นบนแล้ว”
เซียงอี๋เหนียงรีบเอ่ยว่า “จะขึ้นไปทำอะไรอีก พวกเรารีบกลับกันดีกว่า ข้าจะได้ตามหมอมาดูอาการเจ้าสักหน่อย”
เผยเซี่ยเฉินจะยอมได้อย่างไร กว่าจะได้พบหน้าเมิ่งหนานไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนนี้เขาอยู่ที่ชั้นบนนี่เอง แล้วนางจะกลับไปเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ไม่มีทางเด็ดขาด!
ไป๋เจินจูเองก็กล่าวว่า “จริงเจ้าค่ะ พวกเรากลับกันดีกว่า วันหน้าค่อยมาใหม่”
ทว่าเผยเซี่ยเฉินยืนกราน “ไม่ ไม่มีวันหน้า ต้องเป็นวันนี้”
เซียงอี๋เหนียงถอนใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปจัดทรงผมให้บุตรสา
