ุณอย่าโทษตัวเองเลย ฉันไม่เคยโทษคุณเลยนะ นี่เป็นชะตากรรมของฉัน เผลอๆ ฉันอาจจะไม่ควรอยู่ที่โลกนี้ ฉันพบตัวตนที่แท้จริงของฉันที่โลกอีกใบหนึ่งแล้ว และฉันต้องการชีวิตแบบนั้นมาโดยตลอด หลินหยาง คุณปล่อยฉันไปเถอะ ปล่อยฉันไปแล้ว ก็ปล่อยวางตัวคุณเองด้วย”
หลินหยางส่ายหน้าไม่ยอมหยุด ดวงตาคู่นั้นของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือด น้ำตาไหลพรากลงมา
“ผมทำไม่ได้ ไป๋จื่อ ผมทำไม่ได้จริงๆ ผมไม่มีคุณไม่ได้ วันที่ไม่มีคุณ ก็เหมือนผมขาดความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ผมไม่รู้ว่าควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไง ผมขอร้องคุณละ อย่ากลับไปอีกเลยได้ไหม”
เขารักเธอมาก หลายปีมานี้พวกเขาเรียนด้วยกัน ฝึกงานด้วยกัน สุดท้ายก็เข้ามาทำงานในโรงพยาบาลหมิงซิงด้วยกัน เธอเห็นเขาเป็นคนที่สนิทที่สุด ถ้าไม่มีอุบัติเหตุในครั้งนั้น เธออาจจะคบกับเขาจริงๆ ก็ได้
แต่โลกนี้ไม่มีคำว่าถ้ามากมายขนาดนั้นหรอก
ที่เธอพูดได้ในตอนนี้มีแค่คำเดียวเท่านั้น ขอโทษ
“หลินหยาง ฉันขอโทษ!”
“ผมไม่อยากฟังคำขอโทษจากคุณ ผมอยากให้คุณอยู่ข้างๆ ผมตลอดไป”
เธอส่ายหน้า “ฉันคงทำไม่ได้หรอก!”
หลินหยางใช้หลังมือปาดน้ำตาที่หางตา เขามองเธออย่างไม่ละสายตา “ไป๋จื่อ ไม่ว่าจะเป็นย
