ังไง ผมก็จะหาทางรั้งคุณไว้ ถึงแม้ผมจะหาวิธีรั้งคุณไว้ไม่ได้ ผมก็ต้องหาหนทางตามหาคุณให้พบให้จงได้ ชาตินี้ ชาติหน้า หรือชาติไหน คุณอย่าได้คิดจะไปจากผมเลย”
เธอคิดว่าคำสาบานสามชาตินี้จะมีแต่ในละครโทรทัศน์หรือในนิยาย คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะได้ยินเองกับตัว แต่เธอดีใจไม่ออก จะมีก็แต่ความทุกข์ใจและจนใจอยู่เต็มอก
นาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีห้า ท้องฟ้าเริ่มมีแสงอาทิตย์โผล่ออกมา ยามที่แสงจันทร์ถูกแทนที่ด้วยแสงตะวัน ไป๋จื่อก็สลบไสลไปเหมือนกับครั้งก่อน สิ่งของที่เธอกอดไว้ในอกก็หายไปพร้อมกับตอนที่เธอหลับไป หายไปอย่างไร้ร่องรอย
…
นางลืมตาขึ้น ม่านเตียงสีเขียวอ่อนสะท้อนเข้ามาในม่านตา กลับมาแล้ว นางกลับมาแล้ว
ไป๋จื่อหยัดกายลุกขึ้น กล่องปฐมพยาบาลปรากฏอยู่เบื้องหน้า
หลังจากเปิดฝากล่องออก นางก็หยิบยาที่ใส่ไว้ในถุงกระดาษออกมา เพนิซิลินห้ากล่อง เพียงพอที่จะใช้รักษาตงฟางหว่านเอ๋อร์แล้ว
นางรีบลงจากเตียง ก่อนจะซ่อนกล่องปฐมพยาบาลไว้ใต้เตียง ก่อนหน้านั้นนางหยิบยาเพนิซิลินในรูปแบบน้ำออกมาด้วย นางใช้เข็มฉีดยาดูดยาออกมาจากในขวด แล้วใช้ผ้าพันหลอดฉีดยาเอาไว้ คราวนี้ถึงจะนำมันไปที่ลานบ้านข้างๆ ได้
……….
