ำไปเททิ้ง ต่อไปอย่าใช้โสมต้มรวมกับชาอีก”
สาวใช้สองคนพยักหน้าหงึกหงัก พากันยกกาน้ำชารีบร้อนออกไป เพิ่งออกไปถึงหน้าประตูก็พบกับตงฟางมู่ที่เร่งฝีเท้ามาที่นี่ราวกับลมกรด
ตงฟางมู่ดันร่างของสองสาวใช้ออกให้พ้นทาง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของเขาจะเร่งรีบเข้ามา “เป็นอย่างไรบ้าง หว่านเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
หัวใจของเขาเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ในใจรู้สึกหวั่นกลัวยิ่งนัก เพราะรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรวันนี้ก็ต้องมาถึง ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับเหตุการณ์นี้แล้ว เขากลับพบว่าตนเองรับไม่ไหวโดยสิ้นเชิง
ชุ่ยเอ๋อร์รีบตอบว่า “นายใหญ่อย่าเพิ่งร้อนใจ ฮูหยินไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ หมอไป๋มาถึงทันเวลา ช่วยฮูหยินกลับมาได้แล้ว”
ตงฟางมู่ผ่อนลมหายใจ เขาไปถึงข้างเตียงแล้ว มือข้างหนึ่งยื่นไปจับมือของหว่านเอ๋อร์เอาไว้ แม้มือของนางจะเย็นเฉียบ แต่กลับไม่ได้เย็นเฉียบมากเช่นที่เขาคิดไว้ เขาเห็นหน้าอกของบุตรสาวกระเพื่อมขึ้นลงอย่างมั่นคงแล้ว คราวนี้ถึงจะวางใจลงได้
“ฮัดชิ่ว…” ไป๋จื่อจามออกมาครั้งหนึ่ง เดิมทีเสื้อผ้าของนางเปียกชุ่มไปหมด บัดนี้มันแห้งสนิทหมดแล้ว ทว่ายามที่ตงฟางมู่เข้ามา เขาพาลมหนาวระลอกหนึ่งพัดเข้ามาด้วย จึงทำให้นางหนาวสะท้านไป
