งข้าแล้ว เจ้าบอกว่าอาการของนางไม่ได้มาจากโรค แต่เป็นเพราะมีอะไรบางอย่างที่ไม่ควรอยู่ในร่างกายจำนวนหนึ่ง ถึงได้มี ‘อาการ’ ถูกต้องหรือไม่”
“ถูกต้องขอรับ” ไป๋จื่อพยักหน้า
ตงฟางมู่ถามอีกว่า “เช่นนั้นอะไรบางอย่างที่เจ้าพูดถึง สิ่งที่ไม่ควรนั้น แท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่”
ไป๋จื่อเอ่ยทันใด “หากข้าบอกว่าเป็นพิษ ท่านจะเชื่อหรือไม่”
สีหน้าของตงฟางมู่เปลี่ยนไปทันที เขากัดฟันพูด “แน่นอนว่าข้าเชื่อ หากเป็นพิษจริง ข้าจะฉีกคนชั่วนั่นเป็นชิ้นๆ แน่”
“ข้าขอพูดตามตรง ฮูหยินคงถูกวางยาพิษมาเป็นเวลานาน เดิมทีพิษนั้นไม่ร้ายแรงถึงชีวิต ตอนที่มีพิษในร่างกายในปริมาณน้อย หมอจึงตรวจไม่พบโดยสิ้นเชิง ครั้นพิษนี้สะสมอยู่ในร่างกายนานวันเข้า ก็ยิ่งทำลายร่างกายไปอย่างช้าๆ ทำให้เกิด ‘อาการ’ ต่างๆ มากมาย ฮูหยินมีอาการเหล่านี้ ย่อมมีหมอเขียนใบสั่งยาให้นางแน่ ทว่านางกินยาอะไรไปก็ไม่ดีขึ้น ถูกต้องหรือไม่ขอรับ” ไป๋จื่อตั้งข้อสันนิษฐาน
ตงฟางมู่และชุ่ยเอ๋อร์พยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง “ใช่แล้ว เป็นเช่นที่เจ้าว่า คนอื่นที่มีอาการเดียวกัน กินยาเดียวกันกับที่หมอสั่งให้ คนอื่นหายดีเป็นปลิดทิ้ง แต่นางกลับไม่หาย”
ไป๋จื่อพยักหน้า “เช่นนั้นก็เป็นเพร
