งบาดแผลบนร่างกายของพวกนางได้รับการฟื้นฟูขึ้นมาบ้าง
ไม่นานเท่าไรนัก ในป่าบริเวณนี้ก็เต็มไปด้วยเลือดคาวคละคลุ้ง ศพกองเป็นภูเขา หลังจากสังหารทุกคนจนเหี้ยนแล้ว พวกเขาก็รีบหนี ทว่าพวกเขาไม่รู้จักทางในป่าแห่งนี้โดยสิ้นเชิง วิ่งๆ ไปก็เริ่มหลงทางอยู่ในภูเขาลูกใหญ่นี้
ไป๋จื่อบอกให้ทุกคนหยุดก่อน กล่าวว่า “พวกเราวิ่งหนีเช่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว อย่าว่าแต่ออกจากป่าผืนนี้เลย พวกเราน่าจะเหนื่อยตายกันเสียก่อน เอาอย่างนี้ดีกว่า พวกเราพักผ่อน จุดกองไฟ พวกสัตว์ป่าจะได้ไม่มาเข้าใกล้ด้วย เมื่อฟ้าสางแล้วพวกเราค่อยออกเดินทางกันอีกครั้ง”
ทุกคนต่างก็เหนื่อยล้าจนทนแทบไม่ไหว เมื่อคิดได้ว่าทหารจากแคว้นศัตรูตายเกลี้ยงแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกกลัวเหมือนเดิมอีก ยิ่งยินดีทำตามข้อเสนอของไป๋จื่อ
ลมยามค่ำคืนเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเวลากลางวัน ทว่าหัวใจของทุกคนกลับรุ่มร้อน ไม่มีใครนอนหลับ และไม่มีใครพูดอะไร เพียงรอให้ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบเช่นนี้
ครั้นรุ่งสาง พวกเขาก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง แต่ละคนต่างก็รู้สึกสดใจยิ่งกว่าเมื่อวานมาก
พวกเขายังคงหาเส้นทางกลับไปไม่ได้ จึงหลงทิศทางอยู่ในป่าเขานี้เช่นเดิม
จนกระทั่งลูกกวางตัว
