หนึ่งวิ่งผ่านไป พวกเขาหมายจะจับลูกกวางตัวนี้มากินประทังชีวิต เมื่อวิ่งตามมันไปตลอดทาง กลับวิ่งออกจากป่าแห่งนี้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ
ด้านนอกป่าเป็นที่ว่างระหว่างหุบเขาอันรกร้างและไร้ผู้คน นอกจากทุ่งหญ้ากว้างไหลสุดลูกหูลูกตาแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดอื่นอีก
“ที่นี่ที่ไหนกัน” มีคนถามขึ้นมา แต่กลับไม่มีใครตอบคำถาม เห็นได้ชัดว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่พวกเขาคุ้นเคย
พวกเขาเดินทางอยู่ในป่าเป็นเวลาสี่วัน จึงออกจากสถานที่ที่พวกเขาเคยคุ้นเคยมาไกลแล้ว ที่นี่คือที่ใด แคว้นฉู่ หรือว่าจะเป็นแคว้นซีเยว่
หากเป็นแคว้นฉู่ พวกเขาก็ไม่ต้องกลัวอะไร อย่างไรก็ต้องหาทางกลับไปจนได้ แต่หากเป็นแคว้นซีเยว่ เช่นนั้นแล้วควรจะทำอย่างไรดี
ไป๋จื่อกล่าวกับทุกคนว่า “พวกเราเดินทางกันเป็นกลุ่มใหญ่ ง่ายต่อการพบเห็นนัก หากเป็นแคว้นฉู่ก็ช่างเถอะ แต่หากเป็นอาณาเขตของซีเยว่ เมื่อมีใครพบพวกเราเข้า พวกเราย่อมตกอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยง ข้าเสนอให้ทุกคนแยกกันเดินทาง เช่นนี้ขนาดของเป้าหมายจะได้ลดลงหน่อย”
ทุกคนไม่มีความเห็นใด เดินทางเป็นกลุ่มใหญ่แช่นนี้เป็นที่จับจ้องได้ง่ายกว่าจริงๆ แยกทางกับทุกคนเป็นหนทางที่ดีกว่า
ไป๋จื่อแยกแยะทิศทางโดยการมองดวงอ
