าทิตย์บนท้องฟ้า แม้จะไม่แม่นยำนัก แต่ก็ไม่มีทางแยกแยะเหนือใต้ผิดไปได้แน่
“พกเราเดินไปทางใต้กันเถอะ!” ไป๋จื่อบอกกับจ้าวหลาน
จ้าวหลานย่อมไม่มีความเห็นอื่น นางล้วนฟังตามบุตรสาวของนาง หูจ่างหลินและเสี่ยวเฟิงก็พยักหน้าเช่นกัน
หรูเอ๋อร์ดึงแขนเสื้อของไป๋จื่อ “พี่ไป๋ แม่ของข้าอยู่ที่ใด ข้าที่คิดถึงท่านแม่แล้ว”
ไป๋จื่อนั่งยองลง บอกกับหรูเอ๋อร์ว่า “หรูเอ๋อร์เด็กดี แม่ของเจ้าไปตามพ่อของเจ้าให้มาช่วยพวกเราแล้ว พวกเราหาที่พักหลับนอนและกินข้าวกันก่อน อีกไม่นานพ่อและแม่ของเจ้าก็จะมาหาแล้ว”
เมื่อหรูเอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้น นางก็ยิ้มแป้นด้วยความปีติโดยพลัน “ท่านพ่อก็จะมาด้วยหรือ เช่นนั้นก็ดียิ่งนัก ข้าไม่ได้พบท่านพ่อมานานมากแล้ว”
ไป๋จื่อลูบศีรษะเด็กหญิง ในใจรู้สึกหวาดหวั่น เพราะพวกเขาจะมาได้หรือไม่ และจะมาถึงเมื่อไร นางไม่มีทางรู้ได้เลย…
