่าเพิ่งพบกันครั้งแรก พวกเขาก็รู้สึกว่าเขาคล้ายกับใครบางคนเป็นอย่างยิ่ง
นั่นหมายความว่า ไป๋จื่อเป็นเด็กที่หายไปของสกุลเผยหรือ
ไป๋เจินจูที่หลบอยู่ด้านหลังได้ยินทุกอย่างชัดเจน นางไม่ใช่คนโง่ ย่อมนึกถึงไป๋จื่อเช่นเดียวกัน
ไม่มีทาง ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย เหตุใดไป๋จื่อถึงได้มีผิวพรรณดี ฉลาดเฉลียว แม้กระทั่งมีฐานะดีเช่นนี้ ส่วนนางไป๋เจินจูกลับสู้ไม่ได้เลยสักอย่าง
ขณะที่เจ้าใหญ่กำลังจะเอ่ยปาก ไป๋เจินจูก็ปรี่ออกมา นางตะโกนใส่เจ้าใหญ่ว่า “ท่านพ่อ มีแขกมาที่บ้านหรือ”
เจ้าใหญ่ชะงักงัน “ท่านพ่อ? เด็กคนนี้ไยเรียกข้าว่าพ่อ เจ้าจำพ่อแท้ๆ ของตนเองไม่ได้แล้วรึ” ทว่าเขาเห็นสีหน้าของไป๋เจินจู เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยการอ้อนวอนของนาง เขาพลันเข้าใจในทันที รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาโดยพลัน เขายิ้มว่า “เจินจู ไยเจ้าถึงออกมา ข้าบอกให้เจ้าพักผ่อนอยู่ในห้องไม่ใช่หรือ”
เผยชิงหานมองไปยังไป๋เจินจู พร้อมทั้งพิจารณานางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะถามว่า “เป็นนางหรือ”
เจ้าใหญ่รีบกล่าวทันควัน “นางคือเด็กที่พวกข้าเก็บมาได้จากในป่าเมื่อสิบสามปีก่อน ตอนนั้นบนตัวของนางแขวนพู่หยกชิ้นนี้เอาไว้ด้วย พวกข้าเก็บนางกลับมาที่บ้าน อีกทั้งส
