้องการให้เป็นเช่นนั้น เอาละ พวกเจ้าค่อยๆ ก่นด่ากันแล้วกันนะ ที่ร้านของข้ายังมีงานให้ทำมากมาย ขอตัวก่อน”
กู้ผิงฮุ่ยตะคอกเสียงดังทันที “หยุดเดี๋ยวนี้ ที่นี่จวนสกุลเฉียน ไม่ใช่ที่ที่เจ้าคิดอยากจะมาก็มา คิดอยากจะไปก็ไป เจ้าเห็นตนเองเป็นคนสำคัญเกินไปแล้ว!”
“แล้วอย่างไร เจ้ายังอยากกักตัวข้าไว้หรือ แต่ข้าขอเตือนเจ้าสักคำนะ การกระทำของเจ้านั้นผิดกฎหมาย หากเจ้าไม่อยากไปนั่งอยู่ในคุก ก็อย่าทำเรื่องพรรค์นี้จะดีที่สุด” ไป๋จื่อหัวเราะอย่างเย็นชา
นี่ราวกับเป็นเรื่องตลกที่สุดที่กู้ผิงฮุ่ยเคยได้ยินมา “เจ้าจะส่งข้าเข้าคุกรึ ข้าไม่ได้ฟังผิดไปกระมัง หรือว่าเจ้าไม่รู้ว่านายอำเภอเมืองชิงหยวนแห่งนี้เป็นน้องชายแท้ๆ ของข้า”
ไป๋จื่อเอ่ยเสียงดังกังวาน “เป็นน้องชายแท้ๆ ของเจ้าแล้วอย่างไร ถึงแม้เป็นองค์ชายทำความผิด ก็ต้องรับโทษเช่นเดียวกับประชาชน หรือว่าเจ้าคิดว่าตนเองสูงศักดิ์ยิ่งกว่าราชนิกูล หรือในสายตาของเจ้าไม่มีกฎหมายของแคว้นฉู่อยู่เลย หรือจะพูดว่าเจ้าคิดว่าน้องชายของเจ้ามีอำนาจล้นฟ้า ทำให้เจ้าสมดังใจปรารถนาได้ในเมืองชิงหยวนแห่งนี้ หรือแม้กระทั่งภายในอาณาเขตแคว้นฉู่นี้ใช่หรือไม่”
เฉียนจงหยวนยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบ
