มาพากล เพราะวาจาของไป๋จื่อช่างทำให้คนฟังหวั่นใจเสียจริง
“แม่นางไป๋ ฮูหยินของข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เจ้าเข้าใจผิดแล้ว”
กู้ผิงฮุ่ยพูดเสียงแหลม “ข้าหมายความตามนั้น เข้าใจไม่ผิดหรอก” นางหันมาถลึงตาใส่ไป๋จื่อ แค่นหัวเราะด้วยอีกเสียงหนึ่ง “องค์ชายทำผิดแล้วต้องรับผิดเช่นเดียวกับประชาชนหรือไม่ ข้าไม่รู้หรอก และข้าก็ไม่สนใจเช่นกัน แต่ข้ากู้ผิงฮุ่ยอยู่ที่เมืองชิงหยวนแห่งนี้ ล้วนทำอะไรได้ตามใจปรารถนา เจ้าเป็นแค่เด็กบ้านนอก ถึงแม้ตอนนี้ข้าจะทำให้เจ้าตาย ก็ไม่ต่างอะไรกับการบี้ยุงตายตัวหนึ่ง เอาละ เจ้าเชื่อฟังข้าหน่อยดีกว่า ไม่เช่นนั้นวันนี้เจ้าเดินเข้ามาได้ ข้าจะส่งเจ้าออกไปในท่านอนเอง”
ไป๋จื่อปรบมือ “น่ากลัวเหลือเกิน ใต้เท้ากู้ ท่านได้ยินหรือไม่” สายตาเฉียบคมของนางมองเห็นกู้เฟิงคังตั้งนานแล้ว และคนที่มากับกู้เฟิงคัง ยังมีเฉินไท่เหรินอีกด้วย มีเฉินไท่เหรินอยู่ด้วยเช่นนี้ นางยิ่งมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
กู้เฟิงคังเดินหน้าดำคร่ำเคร่งเข้ามา เขามองพี่สาวตนเองด้วยแววตาคมปลาบราวกับใบมีด พร้อมทั้งเอ่ยเสียงทุ้ม “แม่นางไป๋ พี่สาวของข้าเป็นคนพูดจาขวานผ่าซากมาแต่ไหนแต่ไร นางไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นจริงๆ หรอก แม่นางไป๋อย่า
