ยังขยิบตาให้ไม่ยอมหยุด ด้วยหวังว่าอีกฝ่ายจะช่วยเขาได้
เฉินไท่เหรินเอาตัวรอดเก่งมาแต่ไหนแต่ไร สำหรับเรื่องนี้ เขาย่อมยืนอยู่ข้างเดียวกับไป๋จื่ออยู่แล้ว ทว่าต่อหน้ากู้เฟิงคังเช่นนี้ เขาก็ไม่อาจทำเป็นมองไม่เห็น เพราะถึงอย่างไรเสียก็ยังต้องไปมาหาสู่กับเขาในเมืองชิงหยวนแห่งนี้ต่อไป
เขาเดินไปถึงข้างกายของกู้เฟิงคัง กระซิบที่ข้างหูว่า “ใต้เท้า เรื่องนี้วุ่นวายขนาดนี้แล้ว ตอนนี้แม่นางไป๋กำลังโกรธมาก ความโกรธของนางก็ยากจะสงบลงได้เสียด้วย แต่เรื่องนี้พวกเราก็เข้าใจได้ เพราะนางเจอเรื่องนี้เองกับตัว เป็นใครก็ไม่อาจสงบใจได้”
“เอาอย่างนี้ดีกว่า ท่านทำตามใจของแม่นางไป๋ไปก่อน ขังฮูหยินเฉียนชั่วคราว ขังนางในเชิงสัญลักษณ์สักสองสามวัน ถือเสียว่าเป็นการดับโทสะในใจของแม่นางไป๋ ส่วนศาลาว่าการเป็นอาณาเขตของท่าน ข้าว่าฮูหยินเฉียนอยู่ข้างในนั้นคงไม่มีทางได้รับความลำบากอะไร”
