้องซวยไปด้วยเช่นกัน
…
จวนสกุลเฉียน
ไป๋จื่อถูกมัดมือไว้ด้านหลัง โดยมีบุรุษสามคนฉุดกระชากลากถูนางมาถึงโถงเป่าฟู่
กู้ผิงฮุ่ยกำลังก่นด่าคนอยู่ในลานบ้าน แต่ละคำพูดล้วนไม่น่าฟัง ส่วนเฉียนจงหยวนนั่งอยู่ข้างโต๊ะหินในลานบ้านเช่นกัน โดยมีสตรีสวมชุดสดสวยคุกเข่าอยู่บนพื้น ด้านข้างนางยังมีเด็กชายคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ด้วยกัน ดูแล้วอายุเพียงเจ็ดแปดปีเท่านั้น
“นางคนสารเลว หากจินเอ๋อร์ของข้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ข้าจะเอาเลือดชั่วๆ ของพวกเจ้าสองแม่ลูกออกมาแน่นอน”
“เจ้าคิดว่าตนเองสะสวย ทั้งยังให้กำเนิดบุตรชายแก่นายท่านได้ เรือนหลังของสกุลเฉียนแห่งนี้ก็จะตกเป็นของเจ้าแล้วหรือ บุตรชายของเจ้าพูดอะไรก็ต้องเป็นไปตามนั้นกระมัง เจ้าอย่าได้ลืมเสีย ว่าต่อให้บุตรชายของเจ้าโชคดีเพียงใด เขาก็เป็นได้แค่ลูกของอนุคนหนึ่ง เขาหัวดี เรียนดีแล้วอย่างไร ลูกอนุไม่มีทางกลายเป็นลูกสายตรงไปได้หรอก”
สตรีที่คุกเข่าอยู่มองเฉียนจงหยวนที่อยู่ด้านข้างด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เฉียนจงหยวนเองก็ปวดใจเช่นกัน เขากล่าวกับกู้ผิงฮุ่ยว่า “ฮูหยิน เรื่องนี้จะโทษหยินเอ๋อร์ทั้งหมดไม่ได้ เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจ ให้มันแล้วกันไปเถอะนะ”
กู้ผิงฮุ่ยขึ้นเสียงสูงทันที “แล้วกันไป? ตอนนี้จินเอ๋อร์ยังนอนอยู่ในห้องอยู่เลยนะเจ้าคะ หายใจไม่ทั่วท้องแล้วด้วยซ้ำ ท่านยังมาบอกว่าให้แล้วกันไปอีกหรือ ท่านยังมีหัวใจอยู่หรือไม่ เพื่อให้กำเนิดบุตรชายคนนี้แก่ท่าน ข้าลำบากยากเข็ญ
