่มีแต่ความโกรธเคืองเบื้องหน้า ทำอะไรไม่ถูกสักอย่าง
ไป๋จื่อเดินไปข้างหน้า เบียดกลุ่มคนเข้าไป ก่อนจะยื่นมือไปปัดมือที่กำลังชี้หน้าจ้าวซูเอ๋อไม่ยอมหยุด “มีอะไรก็พูดดีๆ ไยต้องพูดจาไม่น่าฟังด้วย มีปากไว้ด่าคนอย่างเดียวหรือไรกัน”
สตรีผู้นั้นเท้าสะเอว โทสะยังไม่คลายไป “เจ้าเป็นใคร มายุ่งอะไรด้วย รีบไสหัวไปเสีย”
เด็กสาวยืนอยู่เบื้องหน้าจ้าวซูเอ๋อ ร่างเล็กน้อยแม้จะบังจ้าวซู่เอ๋อไม่มิด ทว่าท่าทางของนางกลับแข็งกร้าวเป็นอย่างยิ่ง “นางเป็นพี่สะใภ้ของข้า เจ้าว่าเกี่ยวกับข้าหรือไม่เล่า พวกเจ้ามีอะไรก็พูดกันดีๆ เถอะ อย่าเอาแต่พ่นของเสียออกมาจากปากเช่นนี้”
อีกฝ่ายโมโหไม่น้อย นางเงื้อมือขึ้นหมายจะทำร้ายคน คนที่อยู่ข้างๆ นางจึงรีบเข้ามารั้งไว้ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “โง่นัก จะลงมือตามใจชอบไม่ได้ คนที่เปิดร้านค้าที่นี่ ทั้งยังปีกกล้าขาแข็งเช่นนี้ได้ จะเป็นคนธรรมดาทั่วไปได้อย่างไรกัน เจ้าอย่าได้หาเรื่องนางเลย”
สตรีที่กำลังโมโหผลักคนข้างกายออกไป เอ่ยด้วยความรู้สึกโมห “ไร้ประโยชน์นัก นางชี้หน้าต่อว่าภรรยาของเจ้า เจ้าไม่ช่วยข้าก็ช่างเถอะ ตอนนี้ยังห้ามไม่ให้ข้าลงมืออีกหรือนี่”
ไป๋จื่อถือโอกาสที่สองสามีภรรยาถกเถียงกัน ห
