ข้าเสียดีๆ ข้าจะได้รีบพาลูกของข้าไปหาหมอ” สตรีคนเดิมเอ่ย
ที่นี่คือตลาด เป็นสถานที่ที่คนเมืองชิงหยวนเข้าออกกันมากที่สุด นางเสียงดังเช่นนี้ย่อมดึงดูดคนให้มามุงดูไม่น้อย เมื่อได้ยินนางพูดถึงเรื่องเงินขึ้นมา เหล่าคนที่มุงดูอยู่บ้างก็ส่ายหน้า บ้างก็หัวเราะเยาะ
แม้แต่จีนมุงเหล่านี้ก็มองเล่ห์กลของนางออก หากไป๋จื่อยังมองไม่ออก เช่นนั้นนางไม่เท่ากับเป็นคนโง่หรือไร
“นายหญิงผู้นี้ คำพูดของเจ้าช่างน่าขันนัก ส่งเสียงดังต่อว่าคนอื่นได้ ก็คิดว่าจะเรียกเงินจากผู้อื่นได้ตามใจชอบแล้วหรือ เช่นนั้นหากข้าไปต่อว่าเจ้าที่หน้าบ้านบ้าง บอกว่าเจ้าถ่มน้ำลายสกปรกลงบนเท้าของข้า ทำให้เท้าข้าพุพองเป็นรู ก็เท่ากับว่าข้าเรียกร้องเงินชดเชยจากเจ้าได้แล้วใช่หรือไม่”
ทุกคนที่กำลังมุงดูหัวเราะครืน พากันลอบชมเชยว่าแม่นางน้อยผู้นี้ฝีปากคมหล้า ต่อว่าสวนกลับได้ถึงอกถึงใจ
หญิงคนนั้นโมโหจนต้องกระทืบเท้า ก่อนจะหันกลับไปต่อว่าคนอื่นบ้าง “พวกเจ้าหัวเราะอะไรกัน เกี่ยวอะไรกับพวกเจ้าไม่ทราบ”
ไป๋จื่อกล่าวอีกว่า “อยากจะใส่ร้ายผู้อื่น ก็ต้องนำหลักฐานที่น่าเชื่อถือมาด้วย พิสูจน์ว่าเป็นสิ่งของของพวกข้าที่ทำร้ายลูกของพวกเจ้า ไม่เช่นนั้น
