ข้าก็รับความผิดนี้ไว้ไม่ได้”
มือของสตรีที่กำลังชี้ไป๋จื่อสั่นเทาอย่างต่อเนื่อง หูจิ่วเม่ยผู้นี้เกิดมาไม่เคยถูกใครขัดคอจนพูดไม่ออกเช่นนี้เลย “เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้ก่อน ข้าจะไปนำหลักฐานมา เจ้าเก่งจริงก็อย่าหนีเสียล่ะ”
“ต่อให้เจ้าไปข้าก็ไม่หนี ไปนำหลักฐานมาเถอะ ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่” ไป๋จื่อกอดอกกล่าว ก่อนจะแค่นหัวเราะอีกเสียงหนึ่ง
อีกฝ่ายจากไปพร้อมกับสามีของนาง ส่วนไป๋จื่อพาจ้าวซู่เอ๋อเข้าไปในร้าน
“คงจะไม่มีเรื่องอะไรกระมัง” จ้าวซู่เอ๋อถาม
ไป๋จื่อรู้สึกคอแห้ง จึงรินน้ำให้ตนเองดื่มแก้วหนึ่งก่อน “ท่านว่าตุ๊กตาผ้าที่ท่านทำ จะทำให้คนที่เล่นมันป่วยขึ้นมาหรือเจ้าคะ”
จ้าวซู่เอ๋อส่ายหน้า “แน่นอนว่าไม่มีทาง ตุ๊กตาผ้านี้ทำมาจากผ้า ผ้าปักลาย และด้ายต่างๆ มันผ่านมือข้าทุกตัว ไม่มีทางมีปัญหาแน่นอน”
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องกังวลใจไปหรอกเจ้าค่ะ นางพูดอยู่ตั้งนาน ก็ไม่เห็นจะพูดอะไรที่มีเหตุผลออกมาเลย พูดตามตรงนะเจ้าคะ นางอยากจะหลอกเอาเงินจากพวกเรา ทั้งยังอยากดูว่าพวกเราจะทำเพื่อธุรกิจ ทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องเล็กยิ่งกว่า มอบเงินปิดปากนางอย่างลับๆ หรือไม่”
“ท่านไม่จำเป็นต้องใส
