หรือ
ฮ่องเต้มองเขาเขม็ง เอ่ยถามเสียงทุ้ม “ได้มาจากที่ใด”
ในใจของชางซูหังเต้นโครมคราม กล่าวในใจว่าแย่แล้ว หรือว่าของสิ่งนี้จะมีปัญหาอะไร
“ทูลฝ่าบาท ลูกผู้น้องของกระหม่อมได้ของสิ่งนี้มาจากร้านเครื่องลายคราม กระหม่อมเห็นว่ามันงดงามไม่ธรรมดา จึงซื้อมาจากเขาเพราะอยากถวายแก่ไทเฮาพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้เห็นว่าสายตาของเขาแปลกไป ชัดเจนว่าเขาไม่ได้พูดความจริง “โอ้? ซื้อมาจากร้านเครื่องลายคราม ร้านนั้นอยู่ที่ใดกัน นำทางข้าไปเดี๋ยวนี้ หากเจ้ากล้าพูดปดกับข้า นั่นถือเป็นความผิดฐานดูหมิ่นข้า และเจ้ารู้หรือไม่ว่าดูหมิ่นข้าควรจะถูกตัดสินโทษอย่างไร”
ชางซูหังหวาดกลัวจนเหงื่อเย็นๆ ออกทั้งตัว เกือบจะเป็นอัมพาตไปอยู่แล้ว เขารีบเขกศีรษะให้ฮ่องเต้ “ฝ่าบาทไว้ชีวิตด้วย ฝ่าบาทไว้ชีวิตด้วย พู่หยกนี้ไม่ได้ได้มาจากร้านเครื่องลายคราม แต่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของกระหม่อมมอบให้พ่ะย่ะค่ะ”
“เรื่องจริงหรือ”
“เรื่องจริงทุกประการพ่ะย่ะค่ะ!” ชางซูฟังรีบพยักหน้า
ตอนนี้ในใจของชางซูหังกล่าวทักทายบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเหอหมิงรอบหนึ่งแล้ว เขากล้าหลอกต้มตนเช่นนี้ คอยดูเถอะกลับไปจะต้องจัดการเขาให้สาสม
ฮ่องเต้ไม่ได้สนใจเขา และไม่ได้เรียกให้เขาเงยหน
